Door: Team Mensenlinq in Rouw

Over (2): Waar ik was toen ik hoorde dat mijn moeder longkanker had

9/11. De moord op Pim Fortuyn. MH17. Dramatische gebeurtenissen waarvan veel mensen zich nog herinneren waar ze waren en hoe laat het was toen ze erover hoorden. Ze herinneren zich de beelden, en vaak ook wat ze toen voelden. Ik ook.

Ergens in het najaar van 1995 vertelde mijn moeder dat ze longkanker had. Maar ik weet werkelijk niets meer van dat moment. 

Het waren trommelstokvingers die, zo leerde ik later, met zeer stil doch onheilspellend getrommel het overlijden van mijn moeder begonnen in te luiden. Met die vingers droeg ze op een plakkerige augustusdag in 1995 verhuisdozen onze nieuwe hoekwoning in. We waren net verhuisd van Veghel naar Franeker. 

Trommelstokvingers. Het elfjarige kind dat ik toen was vond het een vrolijk woord en het zag er best grappig uit. Mijn moeder zei dat ze ermee naar de huisarts zou gaan zodra het verhuisstof was neergedaald. 

Er is daarna een moment geweest dat ze vertelde dat ze longkanker had en dat de trommelvingers een symptoom waren. Zaten mijn ouders, broer en ik aan de keukentafel? Had ze mij apart genomen nadat ik was thuisgekomen van school? Hield ze me vast, zaten we naast elkaar op de bank, stopte ze me in? Ik denk wel dat ze zo rustig mogelijk haar verhaal heeft gedaan. Kan me tenminste niet herinneren dat ze overstuur was – iets wat waarschijnlijk vast indruk had gemaakt omdat ik mijn moeder tot op dat moment nog nooit had zien huilen. 

Ze vertelde dus op een zekere dag, op een of andere manier en op een of andere plek in huis dat ze longkanker had. Ik begreep dat dit een ziekte is. En ik dacht aan de andere keren dat ze wel eens ziek was, door de griep of zo. En dat dit nooit lang duurde. Longkanker en griep. Beide een ziekte. Van beide geneest ze, was mijn kinderlijke conclusie. Dat je dood kunt gaan van sommige ziekten was mij nooit verteld. En ik kan me niet herinneren dat mijn moeder me dat die bewuste dag leerde. Of ik heb het weggestopt, dat kan ook. 

Het voelde in de maanden erna niet alsof er iets veranderd was. Mijn moeder runde het huishouden zonder een dag te missen. Zat met de thee en koekjes klaar als ik thuiskwam van school. Volgde een kookcursus met de buurvrouw. Maakte het gezellig met kerst, door toastjes zalm te serveren toen we Ciske de Rat keken. De sfeer was ontspannen. Ook mijn vader straalde geen ongerustheid uit. Ik kan me niet herinneren dat het onderwerp ‘longkanker’ nog eens ter sprake is gekomen. Het leven was zo normaal, dat ik eigenlijk niks bijzonders uit die tijd voor de geest kan halen. 

Op één dag na. Mijn moeder vertelde dat ze onze belofte waarschijnlijk moest verbreken. Dat we later waarschijnlijk niet samen naar de hemel zouden gaan als ik 100 was en zij 130. Maar dat ze op mij zou wachten bij de poort van de hemel. Het was winter, rond vier uur, ik was net teruggekomen van school. We zaten samen op de rieten fauteuil bij het telefoontafeltje, ik zat bij haar op schoot, ze had haar armen om me heen geslagen. Er was verder niemand thuis. Zij huilde. Ik huilde. 

Dit is de tweede column over het overlijden van mijn ouders. Lees de eerste hier.

Door: Martine van der Linden. Geplaatst 22-6-2020

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Rouw Het leven kan zomaar anders gaan.

Pasen viel dat jaar begin april. Je voelde de kracht van de zon toenemen in de frisse lucht van de lente. Het gezin van vijf (vader, moeder en drie kinderen) had de feestdagen doorgebracht met de familie. Het was gezellig geweest.

Nieuws Na coronabesmetting in ziekenhuis, is Dave Greenfield van The Stranglers overleden.

The Stranglers-toetsenist Dave Greenfield is zondag op 71-jarige leeftijd overleden door complicaties als gevolg van het coronavirus. De groep maakte zijn overlijden maandag bekend.

Nieuws Albert Uderzo, tekenaar van Asterix en Obelix, overleden

De Franse striptekenaar Albert Uderzo, die wereldberoemd werd met Asterix en Obelix, is op 92-jarige leeftijd overleden. Zijn familie heeft dat vandaag bekendgemaakt. Uderzo ontwikkelde de stripserie samen met scenarioschrijver René Goscinny die in 1977 overleed.

Nieuws Delftse onderzoekers ontwikkelen een ‘levende’ doodskist

Onderzoekers van de TU Delft hebben een doodskist ontwikkeld van een levend organisme, dat normaal in wortels van bomen, planten en paddenstoelen zit. Volgens de universiteit kunnen afvalstoffen van het menselijk lichaam hiermee versneld omgezet worden in voedingsstoffen, waarmee het een verrijkte voedingsbodem levert voor alles dat boven de grond groeit. “De Living Cocoon laat […]

Voorbereiden op later Resomeren. Een duurzaam alternatief voor begraven en cremeren

Iedereen weet dat hij vroeg of laat zal overlijden. Het is niet verkeerd om eens na te denken over je dood en om erover te praten met je familie. Wil je na je dood je lichaam laten cremeren, begraven of afstaan aan de wetenschap? Voor wie twijfelt: over een paar jaar zou je zomaar eens een extra optie kunnen krijgen. En die is nog duurzaam ook.

Nieuws Voormalig Cardiff-speler Whittingham overleden na val

Peter Whittingham, die tussen 2007 en 2017 voor Cardiff City, is op 35-jarige leeftijd overleden. De Engelse middenvelder lag ruim een week in het ziekenhuis na een val op zijn hoofd. Dat gebeurde bij een café.  Whittingham laat een vrouw en zoon achter. ,,Peter was een familieman die voor een goede sfeer zorgde door zijn […]

In memoriam Hans Roelfsema, de trouwe huisarts die waakte over drie generaties Winschoters

In zijn woonplaats Winschoten is Hans Roelfsema overleden, tachtig jaar oud. Hij waakte als huisarts zo’n veertig jaar over drie generaties stadsbewoners.

Uitvaart ‘Een persoonlijk en tot in detail verzorgd afscheid biedt een eerste troost’

Te midden van verdriet binnen heel korte tijd het afscheid van een dierbare regelen: het lijkt een onmogelijke taak. ,,Hoe meer je van iemand houdt en hoe meer en intenser de herinneringen aan iemand zijn, hoe groter het verdriet is wanneer je een geliefde verliest. De lege stoel, het niet meer kunnen delen van een gebeurtenis die dag… Het is de passie van Greetje Brontsema van Memorables uitvaartverzorging om te helpen om van die ingrijpende gebeurtenis een waardevolle herinnering te maken, een eerste troost.