Robbe de Hert
Door: Team Mensenlinq in Nieuws

Vlaamse filmregisseur Robbe de Hert overleden

De Vlaamse filmregisseur Robbe de Hert is overleden op 77-jarige leeftijd. Hij brak in 1980 door bij het grote publiek met de speelfilm De Witte van Sichem. Andere bekende films van zijn hand zijn Blueberry Hill, dat in Nederland een Gouden Kalf kreeg, en Lijmen/Het been (2000). In die verfilming van de dubbelroman van Willem Elsschot speelde Willeke van Ammelrooy een van de hoofdrollen. Ook zij kreeg daarvoor een Gouden Kalf.

De Hert, die eigenlijk Robin van zijn voornaam heette, wist al jong dat zijn toekomst in de cinema lag, al zagen zijn ouders meer in de mts: ze vonden dat hij elektricien moest worden Maar De Hert zette door en maakte eind jaren 60 zijn eerste korte films, waarna hij medeoprichter was van het collectief Fugitive Cinema.

Deze groep geëngageerde regisseurs maakte kritische documentaires; zo richtte De Hert zijn pijlen in Dood van een sandwichman op de toenemende commercialisering van de in België zo belangrijke wielersport. Het kwam hem op een boycot van de toenmalige publieke omroep BRT te staan.

Crowdfundingsactie

In de jaren 80 maakte hij naam met verfilmingen van boeken, zoals dus De Witte van Sichem, dat is gebaseerd op de roman De Witte van Ernst Claes (1920). Literatuurverfilmingen zijn makkelijker te financieren dan originele scenario’s, zei De Hert.

Een publiekssucces was verder de jongerenfilm Blueberry Hill (1989), deels gebaseerd op De Herts herinneringen aan de mts in de Antwerpse voorstad Borgerhout. In 1995 kwam er nog een vervolg, Brylcream Boulevard.

Aan het eind van zijn leven lukte het hem om een project te realiseren waar hij al jaren mee bezig was, de documentaire Hollywood aan de Schelde over de geschiedenis van de Belgische film. Zoals zo vaak dreigde het stuk te lopen op geldgebrek, maar dankzij een benefietshow en een crowdfundingsactie kon het werk in première gaan op het filmfestival van Oostende, in september 2018.

Robbe de Hert was al vanaf jonge leeftijd diabeticus en had veel last van een gebroken voet die nooit goed werd behandeld. Hij werd daarvoor behandeld met morfinepleisters, waardoor hij tot zijn spijt geen alcohol meer mocht drinken (“zat zijn is fantastisch”). Een markant detail was verder de handdoek die hij altijd droeg, om zijn nek of over zijn linker- of rechterschouder geslagen.

Bron NOS. Geplaatst 26-8-2020

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Rouw Tips bij afscheid nemen van een dierbare: ‘Als je jezelf blijft, kan je het niet fout doen’

Afscheid nemen van een dierbare die komt te overlijden is onderdeel van een persoonlijk en soms emotioneel rouwproces. De dood is iets waar je je eigenlijk bijna niet op kan voorbereiden. Toch willen we graag van tevoren weten wat we kunnen verwachten. Alberta Kuil van Troost & Meer biedt rouw en verliesbegeleiding, geeft workshops en lezingen en verzorgt uitvaarten en deelt haar tips voor […]

In memoriam Gerard Hulshof: ‘Als jullie dit lezen ben ik helaas niet meer onder jullie’

Gerard Hulshof is niet meer. Hij is dinsdag overleden aan de gevolgen van kanker. Daarmee verliest Groningen ‘een van de grondleggers van de dance-scene in Groningen’. Hij nam in een laatste bericht op Facebook afscheid van zijn volgers.

Voorbereiden op later De laatste fase van het leven

“We kunnen niets meer voor u doen meneer. Als het weer eens niet goed gaat kunt u de huisarts bellen voor pijnstilling en andere ondersteuning.” Op de eerste hulp Ongemakkelijk lag hij op een bed op de eerste hulp van het ziekenhuis. Thuis had hij heel erg last van zijn rug gehad en ademen ging […]

Rouw Het pad van mijn vader

Java, Indonesië. Dat het warm is, merken we direct nadat we uit het kleine vliegtuig stappen dat ons met een binnenlandse vlucht naar Semarang heeft gebracht. Wanneer we voet aan de grond zetten, kijk ik mijn broer aan. We hebben ons reisdoel bereikt. Ik klem mijn hand nog wat steviger om mijn tas. Het is alsof ik de inhoud ervan duidelijk wil maken dat de bestemming nabij is. ‘Je bent er bijna, pa’.

In memoriam Nieuwsjager Luc Drenthe was druk, enthousiast, aanwezig, gek op aandacht, gevoelig, lief en hard

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Zoals Luc Drenthe (1928-2019), nieuwsjager.

Hij begroette mensen altijd met twee handen, in plaats van één. Of er kwam een hand op de schouder van de ander. Journalist Luc Drenthe uit Stadskanaal, in juli dit jaar op negentigjarige leeftijd overleden, kon hard en dwingend zijn, bijvoorbeeld tijdens de jacht op nieuws, maar volgens jongste zoon Bert was hij ook een sociale man, begaan met mensen.

Geert Lucas Drenthe werkte als correspondent voor RONO en RTV Noord, Winschoter Courant, de kabelkrant, Groninger Dagblad, Nieuwsblad van het Noorden, Telegraaf en bestierde de afgelopen jaren Persburo Luc Drenthe.

In memoriam Vier het leven, dat was Fred Ootjers

Fred Ootjers stond op 4 december 2019 op en mis was het. Een gescheurde aorta, niet op één plek, op meerdere plaatsen in het lichaam. Dat wisten hij en zijn vrouw Miriam op dat moment niet. Ze hadden wel meteen door dat er iets ernstigs was. Een paar uur later in het ziekenhuis kwam de mededeling dat de specialisten niks meer voor hem konden doen.

herinerhen
HerinnerHen Paul Altena

Hij wilde niet toegeven aan het ziek-zijn en was er bij, ziek of niet! In z’n rolstoel verscheen hij als ‘de Verona’ van het Amstelteam om de platen te draaien. En de dood? Dat betekende voor hem het einde van het leven, maar niet voordat hij z’n laatste shagje opstak.

Rouw Liefde houdt niet op waar leven eindigt.

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambtenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af. In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.