Door: Team Mensenlinq in In memoriam

Rugbyer en agent Hardy van den Berg was een stoere optimistische goedzak. Maar toen kwam de klap bij Beilen. Een collega zag Hardy’s politiepasje en glimmende trouwring.

Het is 2008. Een agent in opleiding stapt de kleuterklas binnen voor een gastles over de politie. De jonge kinderen kijken met open mond naar de man in de deuropening van het leslokaal.

Strak in het uniform, glanzende kale kop en het postuur van een getrainde rugbyspeler. De indrukwekkende verschijning lacht plots breeduit en verovert in no-time de kinderharten. Kort daarna loopt Hardy van den Berg het plein over om de dienstwagen te showen. Aan beide handen een enthousiaste kleuter.

Het getal 16

De begin-dertiger heeft zijn leven op de rit. Hij is gelukkig met zijn jeugdliefde Nicol. Ze ontmoeten elkaar op hun geboortegrond in Twente maar zwerven en zweven alweer jaren samen door de stad Groningen. De afgestudeerde logopedist Nicol helpt de eeuwige student rechten Hardy een belangrijke knoop door te hakken. Geen notarieel recht meer. Hij wordt agent.

In hun huiskamer in de Oranjewijk gaat hij in die tijd op zijn knieën. Het studentenbestaan is definitief ten einde. Ze worden man en vrouw.

Als Nicol terugblikkend het getal 16 noemt, slikt ze. Op 16 mei 2009 wordt haar Hardy 32 jaar. Een dikke maand later trouwen ze. 16 dagen later op 16 juli is alles in één klap voorbij.

Een collega is overleden

Ze hebben die zonnige zomerochtend nog een kleine woordenwisseling over wie er op de motor gaat. Voordat ze op vakantie gaan moet Hardy nog wat spullen halen van het politiebureau, en Nicol nog een dagje aan het werk. De snelle rode Ducati, Hardy’s tweede grote liefde, staat klaar en het is een heerlijke dag voor een rit, zo vinden ze beide. De nieuwe motor van Nicol moet nog worden geleverd en Hardy wint dus de discussie. Zij vertrekt in de auto naar Winschoten, hij later op de motor richting Drenthe.

Tussen de politiebureaus van Emmen en Oosterwolde vliegt Hardy uit de bocht van de oprit van de N381 bij Beilen. Hij knalt frontaal op een auto. Het oudere echtpaar komt met de schrik vrij maar het is gelijk duidelijk dat het mis is met Hardy. Een voorbijganger begint met reanimeren, een motoragent is vlakbij en snelt naar het ongeval. De politieman ziet het politiepasje en de glimmende trouwring van het slachtoffer. Een collega is overleden en zijn vrouw weet nog van niets.


Een trotse Hardy in uniform, de foto van 'ome Hardy' staat nog steeds bij zijn neefjes en nichtjes.

Trots om zijn achternaam te dragen

Op het deurwaarderskantoor in Oost-Groningen, waar Nicol inmiddels werkt, gaat de telefoon. De politie. Dat gebeurt wel vaker als er sprake is van huisuitzettingen. Maar dit is de politie van Friesland. Het korps van Hardy. Nicol voelt aan alles: dit gaat over haar echtgenoot. Als haar baas naar kantoor snelt en niet veel later de leidinggevende van Hardy zich ook in Winschoten meldt is hun nieuws al geen nieuws meer.

Uren later, voor het niet slapen gaan, snuift ze aan het shirt van Hardy, dat nog over de reling op de overloop hangt. Daar zit nu zijn geur nóg in. Het is het eerste moment die dag dat ze even alleen is, en stil kan staan bij wat eerder die dag haar leven voorgoed op de kop heeft gezet. Het bezoek aan het mortuarium in Assen. De eerste blikken van zijn oudere broers en ouders terwijl ze allebei stilstaan bij het stoplicht op weg er naar toe. Iedere minuut die ze nu nog kan oproepen.

Nicol gaat in een scherpe modus. Ze wil alles goed doen voor Hardy. De gesprekken met vrienden en familie, de officiële plichtplegingen. Hard en onverschillig noemt ze het nu. Maar het is vooral ook de trots om zijn achternaam te mogen dragen. En net zoals de afgelopen jaren er voor hem zijn. ‘De klap komt nog wel’, wordt in haar omgeving gefluisterd. Onzin stelt ze. Die klap is al lang geweest. De klap bij Beilen.


Boxer Tinus, Nicol en Hardy in 2003.

Met zijn as in de McDonald’s

Ze wil zo snel mogelijk terug naar die plek. Een reconstructie maken. Ze wil precies weten hoe het gegaan is. De politie en Hardy’s broer adviseren haar dat bezoek uit te stellen en het onderzoek af te wachten. De oorzaak wordt ook daaruit niet helder.

Vier maanden na het ongeluk, in november, gaat ze alsnog terug naar de bocht. Met de jonge motoragent die gelijk ter plaatse was. Samen nemen ze secuur de momenten van die dag door. Nicol strooit rozenblaadjes in het gras van het talud. Dezelfde bloemen als uit haar trouwboeket. Het is geen permanent bermmonument, daar is de plek te gevaarlijk en afleidend voor, maar wel een belangrijk ritueel voor dat moment.

Net als het verspreiden van de as van Hardy dat is. Een tijdje stond het op hun schoorsteenmantel of bij zijn ouders in Twente. Op de rit van Groningen naar Hengelo stopt Nicol bij McDonald’s. Net als ze vaak met Hardy deed. De urn kon niet in de auto blijven staan dus ging het mee naar binnen in de rugzak. Niemand daar wist waarom ze in lachen uitbarstte over de situatie.

Een deel van de as gaat in een tatoeage van rozen op haar rug, een deel naar het Gardameer van zijn jeugdvakantie en een deel in het Noorderplantsoen. Daar liepen ze vaak met hun trouwe boxer Tinus. Ze raakten er aangeschoten tijdens hun huwelijksnacht. Hoewel ze dat delen met vele Stadjers is en blijft het hun plek, hun Noorderplantsoen.


Samen op de Ducati.

Onafscheidelijke Twenten in Groningen

Hardy trok Nicol mee zijn wereld in. Het hockeymeisje noemde zijn geliefde sport rugby eerst verschrikkelijk. Maar dat accepteerde hij niet zonder slag of stoot. Ze moest maar eens een introductiecursus doen en ze raakte in de ban van de sport. Rugby Club Groningen werd hun tweede huis, de clubgenoten een tweede familie. De toernooien, buitenlandse reizen, de uitstapjes naar Ameland en vooral de borrels na training en wedstrijd. Daar waren ze op hun gelukkigst.

Rugbyen, motorrijden, opgeknapte oude-Mercedessen, boxers.

Wie tegen de vrijgevochten 16-jarige Nicol uit Enschede zo haar toekomst had voorspeld was voor gek verklaard. Maar dat was voor de avonden in discotheek Groothuis in Hengelo. Voor de studie in de stad. Voor 16 jaar als onafscheidelijke Twenten in Groningen. Voor Hardy.

Samen kwamen ze op eigen benen. Van hetzelfde bouwjaar waren ze. Dezelfde open blik op het leven. Samen konden ze de hele wereld aan. Hij met zijn typische bulderende lach. Kuiltjes in de wangen. Pretlichtjes. De stoere agent in spé, de fanatieke rugbyer, de nachtbraker, de goedzak. De man die het hart van kleuters, zijn collega’s, zijn medespelers en vooral die van Nicol veroverde.

Bron: DvhN. Geplaatst 15-12-2021

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

herinerhen
HerinnerHen Gerard Adema

Een klein jongetje, met een lapje voor het oog, staat met een plantenspuit in de hand. Hij moet de gipsmal nat houden terwijl zijn opa, kunstenaar
Gerhardus Adema, doorwerkt aan de bronzen koe ‘Us mem’. Gerard, oudste in een Leeuwarder Rooms gezin met vier kinderen, was dol op zijn opa. Net zoals zijn kleinkinderen later dol op hem waren.

Nieuws Johny Voners, de F.C. De Kampioenen-acteur is overleden

Johny Voners, vooral bekend als Xavier Waterslaeghers uit de televisieserie F.C. De Kampioenen, is op 74-jarige leeftijd overleden. De acteur leed aan huidkanker.

Nieuws Operazangeres Cora Canne Meijer is op 91-jarige leeftijd overleden, maakte haar zoon bekend.

De in Haarlem geboren mezzosopraan studeerde in Amsterdam aan het conservatorium. In 1950 debuteerde ze bij de Nederlandse Opera in La Traviata. Een lange carrière volgde. Van 1960 tot 1962 was ze verbonden aan de opera van Zürich in Zwitserland. In 1971 keerde ze terug in ons land in de rol van Carmen bij de […]

Nieuws Police Academy-actrice Marion Ramsey (73) overleden

Marion Ramsey, vooral bekend van haar rol in de Police Academy-films, is overleden. De actrice stierf volgens Amerikaanse media donderdag in haar huis in Los Angeles. Ze is 73 jaar geworden.

herinerhen
HerinnerHen Janet Clara Kooi-Volbeda

In de bloementuin van Janet bloeiden vier anemonen.
“Kijk”, zei ze, “deze bloemen zijn voor mij het symbool van liefde voor mijn vier dochters: Miriam, Miranda, Fenna en Ingres”.

Achter de deuren van de dood De monumentenontwerper

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? […]

Nieuws Verzetsstrijder Ernst Sillem, laatste overlever Elzas-kamp, overleden

Verzetsstrijder Ernst Sillem is op 97-jarige leeftijd overleden. Hij was de laatste Nederlandse overlevende van het concentratiekamp Natzweiler-Struthof in de Franse Elzas, in de Tweede Wereldoorlog bezet gebied.

Sillem ging samen met goede vriend Jaap van Mesdag in het verzet toen Nederland werd binnengevallen. Aanvankelijk richtten de twee zich op het stelen van munitie en het kalken van anti-Duitse leuzen, maar in 1942 besloten ze zich te voegen bij het Britse leger en de Noordzee per kano over te steken. Onderweg werden de verzetslieden onderschept door een Duits oorlogsschip.

In 1943 werden Sillem en Van Mesdag op transport gesteld naar het kamp Natzweiler-Struthof, dat werd aangewezen als Nacht und Nebel-kamp. Het doel van deze NN-kampen was om verzetsmensen te laten sterven na een lang en zwaar gevangenisregime. De familie zou nooit van het overlijden op de hoogte mogen worden gesteld. In dit kamp werden ruim 54.000 gevangenen vastgehouden, onder wie ongeveer 600 Nederlanders.

Vanwege de naderende bevrijding door de geallieerden werd Sillem in 1944 op transport gesteld naar Dachau. Na de bevrijding van dat kamp duurde het nog een maand voordat Nederland de politieke gevangenen repatrieerde.

Positief ingesteld mens
In zijn latere leven zette Sillem zich in voor de bestrijding van honger en richtte hij in Frankrijk een voedselbank op. Sinds 2009 was hij voorzitter van de belangenbehartiger van oud-gevangenen van Natzweiler-Struthof en hun families. Ook ging hij jaarlijks met jongeren op een herdenkingsreis naar het kamp.

In een memorandum van de Natzweiler Struthof Vriendenkring wordt Sillem een blijmoedig en positief ingesteld mens genoemd. Zelf omschreef hij zijn levensvisie als volgt: “Het is net of je telkens weer voor een of andere overgang of proefwerk staat waar je je doorheen moet worstelen. En als je het gedaan hebt, heb je vakantie en dan begint het weer opnieuw.”

Uitvaart Zes keer creatieve DIY’s voor een uitvaart.

Om een uitvaart nóg persoonlijker te maken, kan je creatief aan de slag gaan met DIY’s. Het woord ‘DIY’ staat voor ‘Do It Yourself’: je creëert dus zelf de aankleding van een uitvaart. Zo kan je persoonlijke decoratie knutselen of op een originele manier een herdenkingsplek inrichten. Wij geven je 6 tips voor mooie DIY’s op een uitvaart.   Memory jar  Met de zogeheten ‘mason jars’ kan je eigenlijk […]