Door: Team Mensenlinq in Rouw

OPENLUCHTMUSEUM

Heb je ook weleens dat je heel graag iets wilt delen met iemand, maar je vrijwel tegelijkertijd realiseert dat dat niet meer kan? Ik heb dat vrij regelmatig, maar kort geleden overviel het me zoals ik het nog niet eerder gehad heb. Een verhaal over wespen, een pannenkoekenhuis en de pijn van een vreselijk gemis.

Tijdens de afgelopen zomervakantie bracht ik een bezoek aan het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Mensen die mij kennen, weten dat ik een geboren en getogen Arnhemse ben en dat dit museum voor mij waarschijnlijk niet nieuw is. Mensen die mij beter kennen, weten misschien wel dat ik mijn hele jeugd op steenworp afstand van het Openluchtmuseum gewoond heb en er vrijwel wekelijks kwam. Ik heb jaren een jeugdabonnement gehad en vele woensdagmiddagen wandelde ik door het uitgestrekte museumpark. Voor een duppie bezocht ik de klederdrachtenexpositie en voor een kwartje kocht ik steeds weer een krentenbol bij de bakker die in één van de panden gevestigd was. Misschien klinkt het wat romantischer dan het toen was, maar feit was dat de wandelingen door het Openluchtmuseum mij rust brachten; ik voelde me er altijd thuis. Pas toen ik na mijn 16e ging verhuizen omdat we bij de nieuwe partner van mijn vader gingen wonen, kwam er een eind aan mijn vaste bezoekjes.

Ook mijn zusje had een band met het Openluchtmuseum. Ze heeft er zelfs een tijdje gewerkt. Grote, zware borden, pannenkoeken met spek, appel, kaas of gewoon met niks. Als ze thuis kwam, rook haar haar naar dat knapperige randje van zo’n krokant gebakken pannenkoek. Als serveerster in het pannenkoekenrestaurant trotseerde ze zwermen wespen die op de stroop en de suiker afkwamen. Ik vond dat destijds echt heel dapper, want zowel zij als ik renden sneller dan het geluid wanneer we een wesp in het vizier kregen. Pure angst is een goede brandstof voor inspanning, zullen we maar zeggen.

En nu, ruim 35 jaar later, was ik er, samen met mijn lief, weer terug. De entree was anders, maar zodra ik door de deuren van het hoofdgebouw was, liet ik alle vernieuwingen achter me en ging ik terug in de tijd. Bizar om te merken dat dat zo eenvoudig werkt. We volgden, zoals het hoort als echte toerist, de bordjes die ons via een lange wandeling door het hele park zouden leiden. Ik herkende vrijwel alles. Natuurlijk waren er nieuwe gebouwen, maar alles wat er in mijn kindertijd stond, bracht een gevoel van herkenning en rust teweeg. Ik geloof dat ik de hele dag met een glimlach op mijn gezicht heb rondgelopen. Wat een heerlijk gevoel om hier weer terug te zijn. Dankbaar was ik voor het mooie weer én voor de herinneringen die haarscherp opborrelden.

In plaats van een krentenbol kochten we een puntzak frietjes. Okee, niet verantwoord en niet conform de herinnering, maar wel erg lekker. Al zittend op een klein bankje tussen de Zaanse huisjes sprak ik (met mijn vingers in de mayonaise want dat is gewoon het lekkerst) met mijn lief over mijn band met het Openluchtmuseum. Ik ben ervan overtuigd dat mijn bezoekjes aan het museum me een soort van houvast gegeven hebben in de roerige en lastige jeugd die ik gehad heb. Ik vond er rust en blijkbaar had ik die als kind al nodig. Ik vertelde hem over het pannenkoekenhuis, de wespen, de krentenbollen en de vaste route die ik altijd liep.

Toen we onze wandeling voortzetten hoorde ik het gezoem van wespen. Ik keek links en ja hoor, daar was het terras van het pannenkoekenhuis. Het zal vast niet zo zijn, maar het zag er precies zo uit als 35 jaar geleden. De drukte van gezinnen aan tafels, de grote borden met pannenkoeken en de geblokte gordijntjes voor de ramen van de oude hoeve. Ik pakte mijn telefoon en legde het tafereel met mijn camera vast. Mijn hart maakte een sprongetje; dit zou mijn zus natuurlijk te gek vinden om te zien. ‘Juud, alles is nog net zoals toen, hahahaha! Inclusief de wespen!!’Ik opende whatsapp en toen pas kickte het in. Deze herinnering kon ik niet meer met haar delen. Ik zocht een bankje en ging zitten. Het besef sloeg kneiterhard toe. Haar dood was nog nooit zo tastbaar geweest als hier, tussen de wespen, bij het pannenkoekenhuis in het Arnhemse Openluchtmuseum. Toch typte ik mijn berichtje en voegde de foto bij. Ik hield mijn telefoon in de lucht en zei zachtjes; ik mis je. Maar als de wespen hier nog zoemen en de pannenkoeken nog steeds gebakken worden, blijft de herinnering aan jou bestaan. Maar nu ga ik rennen, want die wespen, die komen veel te dichtbij. En als ik eerlijk ben, de herinneringen ook.

Tekst Cick Geers. Geplaatst 1-9-2020

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Uitvaart Eline is kistdrager: ‘Ik vind het bijzonder dat ik iets kan bijdragen aan iemands uitvaart’

Bijbanen voor studenten in Groningen zijn er genoeg, maar toch besloot Eline Adema (25) voor een minder doorsnee baantje te gaan. Inmiddels is ze al anderhalf jaar kistdrager op uitvaarten in het Noorden: ,,Het wekt wel vaak verbazing op als mensen een team van vrouwelijke kistdragers op de uitvaart zien. Maar dat zorgt ook juist […]

Achter de deuren van de dood De NalatenschapsMakelaar

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? Is het een roeping, een bewuste keuze? Wat betekent het voor je persoonlijke leven als je in een branche werkt waar de dood een (prominente) rol speelt? In deze serie spreekt Cick Geers met mensen die hun werk uitvoeren rondom de dood.

Voorbereiden op later Wachtlijsten voor organen nog onacceptabel lang

‘Het wel of niet donor zijn zou een normaal onderwerp van gesprek moeten zijn’

Nieuws Motorcoureur Jan de Vries (77) overleden

PURMEREND – Voormalig motorcoureur Jan de Vries is op 77-jarige leeftijd overleden. De Vries was 14-voudig Grand Prix-winnaar. Hij werd twee keer wereldkampioen in de 50cc. De Vries is de succesvolste Nederlandse coureur ooit in een solo wegraceklasse. Hij veroverde de wereldtitel in de 50cc-klasse in 1971 en 1973 op een Van Veen Kreidler. Hij won […]

Nieuws Shorttrackster Lara van Ruijven (27) overleden

Shorttrackster Lara van Ruijven (27) trad zelden op de voorgrond, maar was al jaren van onschatbare waarde voor het nationale team. Met haar vroege overlijden, vandaag in Frankrijk, verliest de sport een wereldkampioene, maar vooral een bescheiden, sociaal en krachtig mens.

herinerhen
HerinnerHen Oene Jan de Haan

Oene is 53 jier wurden en eindelijk stoppe mei roken. Oer de dea sei der. “Ik hoef gjin Blommen! Yn de finsterbank stiet wol in kaktus, nim dy mar mei. Want dy is krekt sa stiklich as ik en ek krekt sa seft fan binnen.

Fre Bos
In memoriam Fré Bos, de eigenzinnige godfather van het veldrijden, is niet meer

Tientallen wielrenners stoomde hij in zijn leven klaar voor het grote werk. Fré Bos is er niet meer, maar de eigenzinnige trainer en ploegleider is nog lang niet vergeten. Naast de namen van zijn familieleden mocht de poot van Moppie natuurlijk niet ontbreken in de rouwadvertentie van Fré Bos, die op 88-jarige leeftijd in zijn […]

Nieuws Zweedse schrijver Per Olov Enquist (85) overleden.

De Zweedse schrijver Per Olov Enquist is op 85-jarige leeftijd overleden. Dit heeft de familie van de auteur bevestigd aan de Zweedse kranten Dagens Nyheter en Aftonbladet en de Deense krant Politiken. Enquist overleed zaterdagavond na een lange ziekte.