Door: Team Mensenlinq in Nieuws

Legendarische Formule 1-commentator Murray Walker overleden

De Britse voormalige autosportcommentator Murray Walker is op 97-jarige leeftijd overleden. Walker gold binnen de auto- en motorsport als een legende omdat hij decennialang races, vooral in de Formule 1, van commentaar voorzag.

Walker was er als radiocommentator al bij tijdens de Britse Grand Prix van 1949 voor de BBC, één jaar voor het Formule 1-wereldkampioenschap werd opgericht.

De in Birmingham geboren verslaggever werd zeker in het Verenigd Koninkrijk maar ook daarbuiten de stem van de Formule 1. Hij vormde daarbij ook jarenlang een duo met coureurs als James Hunt en Martin Brundle. In 2001 gaf Walker voor het laatst commentaar bij een Grand Prix.

Walker stond bekend om zijn hoge enthousiaste stem, maar ook om zijn foutjes die hij vaak maakte tijdens zijn commentaar. Bij elke start van de races schreeuwde de Brit steevast ‘and it’s go go go‘ in de microfoon. Hij werkte naast de BBC ook voor ITV.

‘Unless i’m very much mistaken’

Om zijn foutjes voor te zijn zei Walker vaak het zeer Britse ‘unless i’m very much mistaken‘ als hij iets vaststelde. Uiteindelijk moest hij in de slotfase van zijn loopbaan te vaak gecorrigeerd worden door cocommentator Brundle, waarop de Engelsman besloot te stoppen.

Een legendarisch commentaarmoment van Walker vond plaats tijdens de Japanse Grand Prix van 1996, toen Damon Hill wereldkampioen werd in de Williams. Walker, die Hills vader Graham Hill ook al twee keer kampioen had zien worden, stopte na de finish met praten “want ik heb een brok in mijn keel”.

Voor Walker als verslaggever begon, was hij tijdens de Tweede Wereldoorlog tankcommandant in het Britse leger.

Bron: NU.nl. Geplaatst 14-3-2021

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Coaching Ik moet afscheid nemen van mijn ouders, maar ook van mijn kindertijd

Tegenover me zit een mooie, ingetogen vrouw, pratend met zachte stem in weloverwogen woorden. Haar vader is overleden, maar dat is niet de reden waarom ze komt. ‘Tuurlijk weet ik dat mijn kindertijd ver achter me ligt. En dat ik geen last meer hoef te hebben van mijn dominante vader en mijn afwezige moeder. Maar toch kom er ik elke keer weer op terug, merk ik dat ik er wel last van heb en dat ik in alles zo reageer als mijn ouders dat gewenst zouden hebben.’

Rouw Hevig rouwproces ook bij kinderen mogelijk. Soms hulp nodig bij rouw

Jaarlijks verliezen 6400 minderjarige kinderen een ouder. Een veelvoud hiervan maakt een andersoortig verlies mee, zoals het overlijden van een broer, zus, vriend(in) of grootouder.

herinerhen
Rouw Mensenlinq introduceert herinnerHen

Iedereen heeft een verhaal, het verhaal van zijn of haar leven. Wanneer dat leven stopt, blijven de herinneringen achter. Om de herinneringen levend te houden en een ode te brengen aan het leven van je overleden dierbare, is er nu herinnerHen

Achter de deuren van de dood De uitvaartzangeres

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? […]

Portriat of love
Rouw Lydia Jansen schildert portretten: ‘Mijn moeder kon geen mooi portret van oma vinden, dus schilderde ik één’

Je trekt kastjes en fotoboeken open, op zoek naar die ene foto. De perfecte foto om je dierbare te herinneren. Maar je kunt niks vinden. Zoveel mooie herinneringen samen, maar geen foto die laat zien wie hij of zij écht was. Daar zag kunstenares Lydia Jansen een gat in de markt en begon ze met ‘Portretten van liefde’. Lydia: ,,Ik hoef niet iemands volledige verhaal […]

Voorbereiden op later Onontkoombaar verdriet

Tweede paasdag, zeven uur in de avond. Voor het eerst in 4 weken heb ik een dag waarin ik voor mijn gevoel niet achter mijn agenda aan hol. Afgelopen weken stonden in het teken van de crisis. Twee gelijke crisisteams gevormd die om en om 24 uur verantwoordelijk zijn voor WZH, ook in het weekend. Alle locatie- en stafmanagers bijeen geroepen om te bespreken hoe we deze crisis het hoofd wilden gaan bieden. Roosters aanpassen, mensen vrij spelen voor als het echt spannend wordt. Een opvangteam organiseren om personeel op te vangen en psychische bijstand te verlenen. Voldoende mondkapjes, handschoenen en schorten bij WZH zien te krijgen. Voor alle mensen die administratieve en kantoorfuncties vervullen een thuiswerkplek organiseren. Nieuwe maatregelen en richtlijnen van het RIVM en de overheid opvolgen. De moeilijkste en pijnlijkste daarvan is wat mij betreft dat we familie de toegang tot hun dierbaren in de WZH locaties moeten ontzeggen. Brieven opstellen voor personeel, bewoners en familie over wat WZH allemaal doet en moet doen naar aanleiding van Corona en wat dat voor hen gaat betekenen.

herinerhen
HerinnerHen Marcel Offinga

Marcel was er echt altijd, maar dan ook echt. Zijn interesse in mensen was natuurlijk en oprecht. Zo kon hij oprecht verwonderd zijn als hij verwonderd was, vrolijk als hij vrolijk was en dat laatste was hij bijna altijd. Die oprechte grote glimlach wordt gemist.