Door: Team Mensenlinq in Rouw

’Ik was boos dat ik het laatste gesprek met opa had verknald’

Muziek galmde uit de speaker van mijn telefoon. Mijn hoofd vol met studiestress en mijn buik vol met pasta. De zomervakantie was dichtbij en het warme weer kwam voorzichtig om de hoek kijken. Gefrustreerd om mijn gefaalde tentamen, onderbreekt mama m’n gedachten. ,,We gaan naar opa toe Nien, ga je ook even mee? Het gaat niet zo goed,” hoor ik uit het trapgat komen.  

Ik wist al langer dat opa zijn batterij op was. Zijn lichaam was er klaar mee. Ik herkende deze sfeer, door mijn ervaring met het overlijden van oma. Haar lichaam kon de genezing na een operatie om kanker te verwijderen niet aan. Samen met de rest van de familie zaten we om haar ziekenhuisbed, terwijl ik mijn emotionele nichtje voorzichtig probeerde te troosten. ,,Nien?” hoor ik nog eens uit het trapgat komen. ,,Jaha, kom er aan”, roep ik met enige tegenzin terug.  

Naar opa gaan stond nooit heel hoog op mijn verlanglijstje. Ik hield altijd veel van mijn opa en oma, maar een hele hechte band hadden we niet. Als het nakomertje in de familie, zijn mijn opa’s en oma’s altijd erg ‘oud’ geweest. Ik heb nooit met ze kunnen fietsen, gillen in achtbanen of gek kunnen doen op het strand. Mijn opa kon een norse, pittige Groninger zijn. Recht voor z’n raap, maar toch stiekem ook wel een schat van een man. Maar mijn oma, waar hij intens veel van hield, zat altijd vol met liefde. Elke dag zie ik hoe mama steeds meer op haar begint te lijken.  

Door het autoraam kijk ik naar lucht, gevuld met donzige stapelwolken. Ik voelde weer de tegenzin opborrelen. Het bejaardentehuis straalde voor mij een sombere sfeer uit, een gevoel van leegte en eenzaamheid. Verdwaald in gedachten, begon ik het oude huis van opa en oma te missen. Waar het altijd rook naar oma’s schone was en waar het glazen schaaltje met chocolaatjes herhaaldelijk een rondje maakte. Waar ik met mijn nichtjes gekke spelletjes bedacht om buiten te spelen en waar de verwarming altijd veel te hoog stond. Het besef dat dat voorgoed voorbij was begon plots door te dringen, terwijl de auto langzaam het parkeerterrein op rolde.  

Ik slenter achter mijn ouders aan door de lange gangen van het bejaardentehuis. Gangen die roken naar opgewarmde boerenkool en naar ziekenhuis. Ik geef de huiskat een uitgebreide aai over zijn bol, terwijl mijn ouders opa’s kamer in verdwijnen. De gang is nu leeg. Niemand, behalve de kat en ik. De zenuwen bekruipen langzaam mijn lichaam. Ik kijk de kat hoopvol aan, wachtend totdat hij zou zeggen wat ik moet doen. Aarzelend loop ik door en laat de miauwende kat achter. De deur staat open. Daar ligt opa, maar niet echt meer opa. Hij lag er als een hopeloos hoopje mens, met tranen glinsterend in de ooghoeken van zijn gesloten ogen. Mama’s zinnen begonnen van Nederlands naar Gronings over te lopen terwijl ze tegen haar vader praat. Ik blijf staan, op veilige afstand van het ziekenhuisbed. Niet te dichtbij de confrontatie van mijn stervende opa.  

Opa straalde altijd kracht uit. Hij knutselde van alles in elkaar, fietste tot hij er (letterlijk) bij neerviel, zei direct wat hij dacht en had zijn geloof als een vaste rots in zijn leven. Van die kracht was nu weinig over. Hij had pijn, dat was in de diepe, gefronste rimpels in zijn gezicht af te lezen. Hij leek breekbaar, klein. Zo had ik hem nog nooit gezien. 

Verloren in de kleine kamer, dacht ik terug aan alle keren dat ik een reden had verzonnen om niet mee te gaan naar opa. Studie, hobby’s, vrienden, vriendje. Ik besefte nooit dat het allemaal tijdig was. Dat ik nu te laat was en de kans niet weer terug zou krijgen. Versteend blijf ik staan, overrompeld door alle emoties. ,,Wat is ze zo groot zeg,” fluistert opa voorzichtig tegen mama. Ik glimlach ongemakkelijk en verdrietig en kijk naar zijn magere, witte handen. Mama neemt afscheid van haar vader. Ze houdt zich moedig groot en er valt niet te zien dat ze verdriet heeft. Ze heeft besloten de dochter te zijn die op dat moment nodig was.  

Na hun afscheid blijf ik als laatste achter in de kamer. Mijn keel knijpt dicht en mijn hoofd is leeg; geen idee over wat ik moet uitbrengen. Paniekerig kijk ik vluchtig door de kamer, terwijl mama in de gang naar papa staat te gebaren. Mijn oog valt op een fotolijstje. Zonder na te denken, versnel ik naar het klaptafeltje naast opa’s bed. Ik schuif wat medicijnen, opa’s bril en een glas water opzij om ruimte te maken voor het fotolijstje. De foto van oma. Het voelde goed, alsof ik hem hierdoor hielp. Ik wist niet waarom, maar dit was een goed idee. Ik bleef trots en moedig naast het tafeltje staan, alsof het de eerste prijs in een schoonheidswedstrijd had gewonnen. Een inmiddels ongeduldige mama vraagt of ik kom. Nog steeds overweldigd en verdwaasd, besluit ik afscheid te nemen met een zwaai. Meer niet. Woorden kwamen er niet uit, dus alleen in mijn hoofd sprak ik ze uit. ,,Doei opa.”  

opa en kind

Na al het draaien en woelen, voelde mijn bed inmiddels aan als een plank. Ik ben onrustig terwijl de tranen over mijn wangen stromen als een onuitputtelijke waterval. Ik voelde me ongerust, in de war en boos. Boos, omdat ik mijn laatste gesprek met opa had verknald. Boos dat ik niet eerder langs ben gekomen en gezellig met hem heb gekletst. Boos dat ik niet vaker met opa en oma weg ben geweest als kind.  Boos, dat ik niks kon uitbrengen op het belangrijkste moment. Langzaam draai ik me voor de zoveelste keer terug op mijn rug. Uit het niets valt er een golf van rust over me heen. Mijn zware, natte oogleden vallen eindelijk dicht. 

De wekker verstoort ongegeneerd mijn rust. Tijd voor school, maar zin had ik niet. In de keuken zit mama op een stoel, met haar telefoon tegen haar oor. Aan haar toon is te horen waar het gesprek over gaat. Opa is overleden. Hij is er niet meer. Met nog een half broodje in mijn hand blijf ik staan, compleet vergeten dat ik nog een trein moet halen. De telefoon wordt neergelegd en het blijft even stil. Mama en ik kijken elkaar een paar seconden aan en vallen in elkaars armen. Nu brak zij ook. ,,Ze hebben hem vanmorgen gevonden, hij is heel vredig heen gegaan in zijn slaap”, zegt ze eenmaal gekalmeerd. Ik hoor haar verhaal aan, maar dwaal weg in gedachten bij het horen van die ene zin. Al mijn woede, schuldgevoel en onbegrip verlaten mijn lichaam. De tranen begonnen te prikken in mijn ooghoeken en ik begreep eindelijk waarom het gisteren plotseling zo goed voelde. ,,Ze vonden hem op zijn zij, met zijn gezicht naar de foto van oma.” 

Door Nienke van der Wal 

Geplaatst 31-7-2020

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Nieuws The Four Seasons-oprichter Tommy DeVito (92) overleden aan COVID-19

Tommy DeVito, een van de oprichters van de succesvolle popgroep The Four Seasons, is maandag op 92-jarige leeftijd overleden. Hij stierf in een ziekenhuis in de Amerikaanse stad Las Vegas aan de gevolgen van het coronavirus.

Nieuws Kanker over 20 jaar nog zelden dodelijk

Kanker is over twintig jaar geen dodelijke ziekte meer. De ziekte is dan te genezen of het is een chronische aandoening geworden. Dit zeggen specialisten van het Amsterdamse Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, dat gespecialiseerd is in de behandeling van kanker.  Stijging aantal gevallen kanker De stijging van het aantal kankergevallen lijkt niet te stoppen. Elk jaar komen […]

Voorbereiden op later ‘I did it my way’ Muzikale inspiratie voor rouw en uitvaart

‘De muziek begint daar waar de macht van het woord stopt,’ zei componist Richard Wagner eens. Muziek kan bepaalde herinneringen opbrengen of troost bieden tijdens een uitvaart of rouwperiode. Je wilt graag dat het typerend is voor jou, of voor een dierbare die overleden is. Daarom geven we in deze serie inspiratie, om een beetje te helpen bij het maken van die keuze. Deze keer: Engelstalige jazzmuziek.

Nieuws Een bijzonder pad als landschapskunst is een landelijke primeur voor het nieuwe DELA-crematorium in Groningen.

Het nieuw te bouwen crematorium van DELA langs het Hoendiep in Groningen krijgt een landelijke crematoriumprimeur: geen tuin mét maar als kunst. Het is het afscheidscadeau van de Groningse uitvaartverzorger Algemeen Belang, dat in DELA is opgegaan. Het nieuwe crematorium, het derde in de stad, dankt dit geschenk aan Evert de Niet, voormalig directeur van […]

Pim Doesburg
Nieuws Oud-doelman en eredivisie-recordhouder Pim Doesburg (77) overleden

Voormalig doelman Pim Doesburg is op 77-jarige leeftijd overleden. De Rotterdammer, achtvoudig Oranje-international, speelde voor Sparta en PSV 687 wedstrijden in de eredivisie en is met dat aantal recordhouder. Doesburg begon zijn loopbaan bij Sparta, de club waarmee hij in 1966 de KNVB-beker won. In 1967 stapte hij over naar PSV, maar in 1970 keerde […]

Achter de deuren van de dood Huize Wezup

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? […]

Nieuws Kelly Preston, vrouw van John Travolta op 57-jarige leeftijd overleden

Actrice Kelly Preston is gisteren op 57-jarige leeftijd overleden. Dat maakt haar man John Travolta vandaag bekend in een emotioneel bericht op Facebook. ‘Mijn prachtige vrouw heeft na twee jaar de strijd tegen borstkanker verloren. Ze heeft gevochten als een leeuw met veel steun en liefde.’

Nieuws Oud-topscheidsrechter Egbert Mulder uit Sappemeer overleden, corona wordt voormalig leidsman fataal.

Op 80-jarige leeftijd is voormalige toparbiter Egbert Mulder overleden. De Sappemeerster behoorde in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw tot het puikje van de zalm van het nationale scheidsrechterskorps. Mulder was niet alleen in Nederland een gewaardeerd leidsman, ook op de internationale voetbalvelden timmerde de Groninger stevig aan de weg. Hij floot […]