Door: Team Mensenlinq in Rouw

Het pad van mijn vader

Java, Indonesië. Dat het warm is, merken we direct nadat we uit het kleine vliegtuig stappen dat ons met een binnenlandse vlucht naar Semarang heeft gebracht. Wanneer we voet aan de grond zetten, kijk ik mijn broer aan. We hebben ons reisdoel bereikt. Ik klem mijn hand nog wat steviger om mijn tas. Het is alsof ik de inhoud ervan duidelijk wil maken dat de bestemming nabij is. ‘Je bent er bijna, pa’. 

Uren daarvoor stappen mijn broer en ik op Schiphol in de grote blauwe vogel die ons naar het verre Indonesië zal brengen. In mijn handbagage een klein flesje met een deel van de as van onze vader. Kort na de Tweede wereldoorlog was hij als dienstplichtig militair gelegerd in Semarang, midden Java. Twee jaar lang deelde hij daar lief en leed met zijn dienstkameraden. Een indrukwekkende periode, zeker voor een twintiger. Hij had veel makkers verloren en uit de spaarzame verhalen die pa met ons deelde bleek dat zijn tijd in Indonesië diepe indruk op hem gemaakt had. Zijn thuis was Nederland; maar ook in Semarang lag een deel van zijn hart. 

Twee dienstkameraden speelden de hoofdrol in de verhalen die thuis verteld werden. Hun foto aan de wand in ons ouderlijk huis maakte duidelijk dat zij erg belangrijk voor onze vader geweest waren. Majoor Venema was omgekomen toen hij naast pa in de auto reed en het konvooi op een hinderlaag stuitte. Ook Dienstplichtig Soldaat Koster liet het leven tijdens een hinderlaag; hij was passagier in de jeep die mijn vader bestuurde en overleed in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Het verdriet en de heftige emotie over die twee gebeurtenissen zijn eigenlijk nooit meer weggegaan. Pa’s grootste wens: terug naar de plek waar hij zoveel herinneringen had liggen. Na zijn overlijden besloten mijn moeder, broers, mijn zus en ik die laatste wens ten uitvoer te brengen. Pa keerde alsnog terug naar Java. 

We komen aan bij het postkantoor van Semarang; in gedachten zie ik hoe pa wacht op de brieven van mijn moeder. Hij las ze onder het genot van een kop koffie en een sigaret bij Toko Oen. We besluiten ook daar een kijkje te nemen. Ik glimlach als ik zie dat ze ruim zestig jaar na dato nog steeds een sprits serveren bij de koffie. Wat was hij dol op die spritsen! De reis gaat verder naar de kazerne van Semarang. De taxichauffeur geeft ons aan dat we erop moeten rekenen dat we er niet naar binnen mogen. De kazerne is officieel in gebruik bij het Indonesische leger. We proberen het toch en na een gesprek met de beveiliging mogen we wonderwel het terrein op. De houten barakken brengen je meteen terug in de tijd. De klamme vochtige warmte doet je beseffen dat het destijds geen pretje geweest moest zijn om hier te verblijven. Je ruikt het verleden; je voelt dat hier veel gebeurd is. Na een gesprek met de legerleiding waarin we het verhaal van onze vader vertellen, worden we door een erehaag van militairen terug gebracht naar onze taxi. Een emotioneel moment.  

En nu staan we dan bij de poort van Ereveld Candi. We vragen bij de administratie naar de graven van Majoor Venema en Soldaat Koster. Een medewerker brengt ons naar het imposante veld waar meer dan 1000 Nederlandse militairen hun laatste rustplaats hebben gevonden.

Beide graven liggen dicht bij elkaar. We steken een kaarsje aan en branden wat wierook. Een kleine zwarte vlinder dartelt rond de witte kruizen. Dan pak ik het flesje uit mijn tas en met een brok in mijn keel verstrooi ik, bij de graven van zijn dienstmakkers,  samen met mijn broer de as van mijn vader. De cirkel is rond; ze zijn weer samen. We maken een buiging en lopen in stilte terug naar de taxi. Wanneer ik me omdraai en een laatste blik op de graven werp, heeft de zwarte vlinder plaatsgemaakt voor een witte. Het is goed. 

Edwin Martens. Tekst: Cick Geerts. Geplaatst 15-5-2020

Foto: oorlogsgravenstichting 
akkoord fotoplaatsing: mevrouw Helene Briaire– pers@ogs.nl 

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Achter de deuren van de dood De relatiebeheerder

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? […]

Voorbereiden op later Een persoonlijk afscheid

Een uitvaart in Nederland lijkt van oudsher een traditie van een uitvaartplechtigheid, een condoleance met daarna als afsluiter koffie of thee met een plak cake. Steeds vaker zie je dat mensen ervoor kiezen om een afscheid een meer persoonlijk tintje te geven. Dat kan met muziek bijvoorbeeld, of met foto’s of videomateriaal. Maar er zijn veel meer manieren. Wat is verplicht/verboden, en welke manieren zijn er om een afscheid écht persoonlijk te maken? In de serie ‘Een persoonlijk afscheid’ laten we dit zien.

In memoriam ‘Nicky wilde zo graag een normaal leven’

Het leven duurde voor Nicky Kalk maar 29 jaar. De vrouw wilde zó graag een normaal leven, maar kon zich niet ontworstelen aan een drugsverslaving.

In memoriam Miranda Pathuis op de bres voor school en cannabisolie

Miranda Pathuis (1971-2019) uit Nieuw-Buinen was een bijzondere vrouw. ,,Je mag om me rouwen, maar na een week of wat moet je door.’’

Voorbereiden op later ‘I did it my way’ Muzikale inspiratie voor rouw en uitvaart

‘De muziek begint daar waar de macht van het woord stopt,’ zei componist Richard Wagner eens. Muziek kan bepaalde herinneringen opbrengen of troost bieden tijdens een uitvaart of rouwperiode. Je wilt graag dat het typerend is voor jou, of voor een dierbare die overleden is. Daarom geven we in deze serie inspiratie, om een beetje te helpen bij het maken van die keuze. Deze keer: Engelstalige jazzmuziek.

Online onsterfelijkheid Zelfdoding

Een foto plaatsen op Instagram, even een snel bericht op Facebook of Twitter. Je kleding bestel je handig via je online account bij internetwinkels, contact met je jeugdvriendin hou je via de mail. Je hebt meer foto’s op je mobiel opgeslagen dan er ooit in een fotoalbum geplakt kunnen worden. Je filmpjes en documenten staan handig en overzichtelijk opgeslagen in ‘the cloud’. We staan er niet bij stil, maar veel van wat we in ons leven doen en meemaken gebeurt digitaal, online of staat in verbinding met het web. Allemaal prima zolang je er zelf nog bij kunt. Maar wat gebeurt er met jouw online leven als je er niet meer bent? In deze serie praat Cick Geers met digitaal specialist Sander van der Meer over de vele facetten van een erfenis die niet in waarde is uit te drukken: je digitale nalatenschap.

Uitvaart Van offers brengen tot sober leven: uitvaartrituelen binnen het hindoeïsme

Binnen het hindoeïsme vinden best wel wat rituelen plaats van het moment dat iemand overlijdt tot na het laatste afscheid. Hieronder lichten we een aantal uitvaartrituelen uit.