Manon Snoeker
Door: Team Mensenlinq in Uitvaart

Een laatste geschenk

Terwijl ik de straat inrijd waar ik moet zijn, zet ik de autoradio zachter. De vrolijke muziek voelt ongepast. Ik parkeer mijn auto en terwijl ik mijn spullen bij elkaar pak, vraag ik mij af hoe ik de familie aan zal treffen.

Ik loop de oprit op en kijk naar het huis. Binnen wacht een familie die de zware taak heeft om een afscheid te regelen voor hun zus en dochter. Een jonge vrouw die niet langer wilde leven. Haar moeder heeft haar gevonden…

De familie zit in stilte bijeen in afwachting van mijn komst. Er wordt niet gesproken, de blikken zijn naar beneden gericht. Ik stel mij voor en condoleer hen en dan mag ik bij hen aan tafel plaats nemen. Op zachte toon vertelt de moeder over hoe zij op weg was naar haar dochter. Ze zouden samen gaan winkelen om nieuwe kleren te kopen. Toen haar dochter niet opendeed, besloot zij met de sleutel naar binnen te gaan. Weer wordt het stil. In gedachten zijn we allemaal bij het moment dat de moeder haar dochter aantrof. Daar zijn geen woorden bij nodig, de stilte zegt genoeg.

Stap voor stap gaan we de uitvaart vormgeven. Ik stel vragen, zij vertellen, sommige beslissingen stellen we nog even uit. Ook de verhalen komen los, verhalen over de zus en dochter die de overledene was. Verdriet maar ook verwijten komen naar voren. Verwijten naar elkaar, maar ook van ieder individu naar zichzelf. Hadden zij iets kunnen doen om dit te voorkomen? 

Waar zij wel invloed op hebben, is het afscheid en daaraan werken wij met hart en ziel. Om te vieren wie zij was, wat zij deed en wat zij heeft betekend. En daarmee help ik hen, met alles wat in mijn vermogen ligt. In foto’s die geselecteerd worden, in alle muziek die we luisteren, in iedere anekdote die wordt verteld komt zij tot leven. Liefste herinneringen en  trotse tranen vertellen dat verhaal van liefde voor dochter en zus. Hier vinden zij elkaar. Saamhorig in verdriet én in liefde, als laatste geschenk aan haar.

Tekst Manon Snoeker. Geplaatst 3-2-2021

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Uitvaart Een laatste groet aan de overledene

‘Een lied zingen was het laatste wat ik voor haar kon doen’

Achter de deuren van de dood De kistenmaker

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? […]

Geen categorie Olympisch skikampioen Christian Jagge (54) overleden

Finn Christian Jagge, olympisch skikampioen in het Franse Alberville in 1992, is op 54-jarige leeftijd overleden. Dat heeft de familie van de Noor woensdag laten weten.

Nieuws First Blood-acteur Brian Dennehy overleden

De Amerikaanse acteur Brian Dennehy is overleden. Dat heeft zijn dochter bekendgemaakt op Twitter. Dennehy stierf een natuurlijke dood. Hij is 81 jaar geworden.

Coaching Kun je jaren na het verlies nog rouwen?

Ze is een mooie jonge dame. Ze heeft het goed voor elkaar; leuke opleiding gedaan, mooie baan, woont samen met een lieve man. Ik ontmoet haar in mijn praktijk, want ze heeft verdriet.

Voorbereiden op later ‘Niemand mag alleen sterven’

Bij de koffieautomaat in de gang van het Hospice Gasthuis in de stad Groningen staat een man op leeftijd met twee kopjes cappuccino in zijn hand. Hij is even langs gekomen om zijn broer te bezoeken die op sterven ligt in één van de zes kamers van het hospice. „Mijn broer is hier al een paar maanden. De dokters hebben hem opgegeven”, vertelt hij. „We hebben hem hier gebracht, want de verwachting was dat hij nog maar een paar weken te leven had. Het is wonderbaarlijk dat hij er nog is. De zorg van de vrijwilligers doet hem goed. Het gaat beter met hem sinds hier verblijft.”

Voorbereiden op later Onontkoombaar verdriet

Tweede paasdag, zeven uur in de avond. Voor het eerst in 4 weken heb ik een dag waarin ik voor mijn gevoel niet achter mijn agenda aan hol. Afgelopen weken stonden in het teken van de crisis. Twee gelijke crisisteams gevormd die om en om 24 uur verantwoordelijk zijn voor WZH, ook in het weekend. Alle locatie- en stafmanagers bijeen geroepen om te bespreken hoe we deze crisis het hoofd wilden gaan bieden. Roosters aanpassen, mensen vrij spelen voor als het echt spannend wordt. Een opvangteam organiseren om personeel op te vangen en psychische bijstand te verlenen. Voldoende mondkapjes, handschoenen en schorten bij WZH zien te krijgen. Voor alle mensen die administratieve en kantoorfuncties vervullen een thuiswerkplek organiseren. Nieuwe maatregelen en richtlijnen van het RIVM en de overheid opvolgen. De moeilijkste en pijnlijkste daarvan is wat mij betreft dat we familie de toegang tot hun dierbaren in de WZH locaties moeten ontzeggen. Brieven opstellen voor personeel, bewoners en familie over wat WZH allemaal doet en moet doen naar aanleiding van Corona en wat dat voor hen gaat betekenen.

In memoriam Dit dal was te diep voor Lianne (26)

Geen sloot is haar te breed, geen afterparty onbereikbaar: Lianne Bouman zoekt het avontuur, de spanning, het vertier.