Door: Team Mensenlinq in Coaching

De keuze die ik niet zelf mocht maken vanwege de impact op het rouwproces

Kunnen we niet stoppen met behandelen? Dit leidt toch nergens toe? Het lijden is werkelijk niet meer te verdragen.

Een donkere nacht

Het was midden in de nacht. We waren vanaf de middag in het ziekenhuis, mijn man was geopereerd en lag op de Intensive Care. De bacterie in zijn lichaam woekerde voort. Het verwijderen van aangetaste delen had niet voldoende geholpen. Het proces leek onomkeerbaar.

Ik wisselde mijn stoel naast zijn bed op de IC af met de familiekamer, waar mijn moeder me ondersteunde. Uren zat ik naast zijn bed, mijn hoofd op zijn arm, die nog niet was aangetast en ik streelde de blonde haartjes die er in overvloed groeiden. Hoop en wanhoop streden in mijn hoofd. Dit kon toch niet het einde zijn? En kijkend naar zijn lichaam, dit komt toch nooit weer goed? Af en toe vielen mijn ogen dicht, ik werd in slaap gezongen door het geluid van de beademing. Later liep ik weer naar de familiekamer en schreef ik op een vel papier dat daar lag met een lege achterkant een brief aan hem. Hoeveel ik van hem hield, dat hij niet weg mocht gaan, dat wij (de kinderen en ik) hem nodig hadden.

Stoppen met behandelen?

Tegen de ochtend kon ik het niet meer aanzien. Waarom gingen we nog door met behandelen? Het zag er toch verschrikkelijk uit en er was geen perspectief. Ik deelde mijn strijd met de verpleger die hem de hele nacht behandeld had. Hij had me in het begin van de nacht al gevraagd of er ook gereanimeerd moest worden als bij het aansluiten van de dialyse de hartslag weg zou vallen…

Hij haalde de dienstdoende arts erbij. Zij vertelde me dat het niet aan mij was om deze beslissing te nemen. Ik mocht het overgeven aan de behandelaars. Wat voor nu een logische keuze leek, kon in een later stadium twijfel geven. Met vragen als: Was het toen wel het juiste moment en hadden we wel alles gedaan? Het beleid van het ziekenhuis was dat zij alles gedaan wilden hebben. Er kon altijd een wonder gebeuren. Mijn man was een gezonde man van 40 zonder ziekteverleden, het was de eerste keer dat hij in een ziekenhuis opgenomen was. Ik voelde me wat bozig, wie waren zij dan wel om het te beslissen, maar begreep ook wel dat zij de expertise hadden. Toen de maximale dosis antibiotica ook geen verandering bracht, is de beslissing gemaakt. De apparaten werden uitgeschakeld en het wachten op de dood begon.

Eerste stap rouwen

In mijn verhaal gebeurde alles in een korte tijd, één nacht. Hoe moeilijk is het om bij een lang ziekbed te wachten, hopen en de juiste keuzes te maken? En hoe moeilijk is het om de situatie te zien zoals die is? Mijn advies is om je gevoelens en je vragen te delen, zodat je niet de toeschouwer of het slachtoffer in het verhaal bent, maar meegepraat hebt, dat er met jouw mening iets gedaan is. In het rouwproces hoef je jezelf en de behandelaars dan geen verwijten te maken. Ik ben samen met een vriendin 6 weken na het overlijden bij de arts geweest, die verantwoordelijk was voor de behandeling van mijn man, om het proces nog een keer te bespreken. Voor de kinderen, zodat ik hen later precies kon vertellen hoe het zat en voor mezelf om te weten dat het echt niet anders had gekund. Het heeft mij erg geholpen om de dood te aanvaarden.

Onderzoeken

In de gesprekken met mensen die een verlies hebben meegemaakt, merk ik vaak dat het vertellen van het verhaal en vooral het onderzoeken van hoe het nu allemaal precies is gegaan, de gaten in het geheugen opvult en die kennis maakt het gemakkelijker om met het verlies om te gaan.

Bovenstaand verhaal is een verhaal van Gerda Hagenauw. Na het overlijden van haar man zocht ze hulp bij een coach om zich te laten begeleiden. Zoals ze zelf zegt: “Het verdriet mocht niet gestold in mij blijven zitten”.

Na de coaching volgt Gerda verschillende workshops, ze leest eindeloos veel over rouw en start een studie psychologie aan de Open Universiteit. Ze vestigt zich als ‘Levenscoach bij verlies’ en helpt lotgenoten hun leven weer op te pakken na een groot verlies.

“Ik kan zeggen dat ik ondanks dit verlies een rijker mens ben geworden en gebruik mijn kennis en ervaring om anderen te begeleiden”.

Geplaatst: 19-5-2020

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Corona virus
Nieuws Sterfte neemt opnieuw toe

In week 40 (28 september tot en met 4 oktober) overleden naar schatting 3000 mensen. Dit zijn er ruim 200 meer dan verwacht voor deze week. In week 39 overleden ook al iets meer mensen dan gemiddeld (2865). De hogere sterfte valt samen met de opkomende tweede golf van de corona-epidemie in Nederland. Dat meldt […]

Nieuws Zanger Spencer Davis (Gimme Some Lovin’) op 81-jarige leeftijd overleden

De in Wales geboren zanger en gitarist Spencer Davis is op 81-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Hij werd dood gevonden in zijn huis in Californië, melden Britse media.

Rouw Vijf tips om een prachtig kaartje te schrijven voor iemand die rouwt.

De rouw na het verlies van een dierbare is een moeilijke periode. Zeker in deze tijd met een lockdown en coronamaatregelen. Door kleine, betekenisvolle gebaren kunnen we er toch voor elkaar zijn. Een mooie manier om je medeleven te tonen, is door het sturen van een kaartje. Maar… Wat moet je in dat kaartje schrijven? Met deze vijf tips schrijf je een prachtige kaart voor iemand die rouwt.   Maak je […]

Erick Morillo
Nieuws I Like To Move It-dj Erick Morillo overleden.

Dj en muziekproducer Erick Morillo is op 49-jarige leeftijd overleden. De artiest werd wereldberoemd met de megahit I Like To Move It uit 1993. Het nummer, dat hij uitbracht onder de artiestennaam Reel 2 Real, stond overal ter wereld wekenlang op de eerste plek van de hitlijsten. In Nederland ging de single in mei 1994 vier weken […]

Voorbereiden op later Erik werkt voor Stichting Wensambulance Noord-Nederland: ‘De dankbaarheid van mensen is grandioos om te horen’

Een laatste wens in vervulling zien gaan is iets wat veel mensen verlangen. Erik Roelfsema wil er alles aan doen om dat mogelijk te maken. Hij kwam door zijn werk als ambulancechauffeur in aanraking met Wensambulance Noord-Nederland en werd al snel wenscoördinator. Erik: ,,Mijn werk als ambulancechauffeur is mijn passie geworden. Dat ik dit in mijn vrije tijd kan doen is dan erg leuk, maar het vraagt wel veel. De voldoening die het geeft is allemaal waard!’’

Nieuws Online Wereldlichtjesdag in Eenrum

Door de kans op besmetting met het coronavirus is het dit jaar niet mogelijk om in Eenrum een samenkomst te organiseren zoals iedereen dat de afgelopen jaren gewend was. Toch willen de organisatoren van Wereldlichtjesdag Noord-Groningen de ouders, broers, zussen, opa’s en oma’s, andere familieleden of vrienden de mogelijkheid geven om ook nu, in coronatijd, […]

Uitvaart Uitzondering groepsgrootte tijdens uitvaart naar aanleiding van persconferentie

De persconferentie die premier Mark Rutte en Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Hugo de Jonge maandag 28 september gaven werd een dag vervroegd. Het was nodig, stelden de bewindslieden. Het coronavirus is aan een duidelijke tweede opmars bezig in Nederland.  Een belangrijke maatregel die werd aangekondigd is het verkleinen van de maximale groepsgrootte binnen en buiten. Binnen mogen er nog […]

Rouw Kinderen en verlies: hoe ga je ermee om?

Al gun je kinderen niets dan vrolijke gebeurtenissen, vroeg of laat zullen ze te maken krijgen met verlies en rouw. Bijvoorbeeld als er een huisdier of opa of oma overlijdt. Hoe kun je daarmee omgaan?