Door: Team Mensenlinq in In memoriam

Vriend en vijand zal Plopatou missen

Stadsfiguur Plopatou is overleden. Excentriek, kleurrijk, bemoeizuchtig en controversieel. Maar wie hij was - niemand die het echt weet.

Hij wandelde de laatste tijd niet meer door de stad; hij schuifelde. Voetje voor voetje ging het, de eeuwige tassen met nieuwe aankopen in de hand. Nog had hij iets parmantigs en opvallends dat herinnerde aan de jeu van weleer.

Gehaaide schrijverij

Jonkheer Berthil Cornelis Alex Iwan Pauw van Hanswijck de Jonge alias Plopatou, kortweg Plop. Geboren in 1938 in Groningen, bekend om zijn niet aflatende stroom handgeschreven brieven – persoonlijk geadresseerd of anders als ingezonden brief in de krant – waarin hij in eindeloze bewoordingen zijn ongenoegen liet blijken over allerhande zaken, van ramen die niet gelapt waren tot de stadse of landelijke politiek. Hij maakte zich met zijn gehaaide schrijverij niet bepaald geliefd.

Wie hij werkelijk was? Niemand kan het precies zeggen.

Hij noemde zichzelf dichter, kunstenaar en fotograaf. Zijn buren in de Badstratenbuurt spreken van een verzamelaar, een levenskunstenaar die bijzonder eenkennig was en vaak met niets en niemand iets te maken wilde hebben. Naar verluidt slaat zijn bijnaam Plopatou daar ook op: een verbastering van het Franse Plop à tout wat vrij vertaald Schijt aan alles zou betekenen. Eveneens naar verluidt zou hij model hebben gestaan voor het personage Poux Partout (Overal Vlooien) in de roman Onder professoren (1975) van Willem Frederik Hermans.

Er bestaat kunst van zijn hand uit de jaren vijftig, die ook nu nog als modern te boek staat. Kattenbakvulling op panelen gesmeerd, dat werk. Hij genoot meer bekendheid als oprichter van de Internationale Partij voor Seks en Oproer.

Als een heer door de stad

En als verschijning. Vroeger al, toen hij als dandy door de Oosterpoort liep, naast zijn moeder. Ze zouden van adel zijn, maar evengoed kan het zijn dat hij ‘gewoon’ De Jonge heette en de trits voornamen en Van Hanswijck zich heeft toegeëigend. Hij droeg lange gewaden, zijn gezicht opgemaakt, zijn haren lang, zijn snor in de krul. Zijn hippie-achtige looks verdwenen met de tijd. Plopatou ging uiteindelijk als een heer door de stad. Met wandelstok, hoedje en een klein, smal snorretje. Hoe hij er ook uit zag, iedereen keek om als hij passeerde waardoor hij bij de stad hoorde als het Peerd van Ome Loeks.

De laatste weken ging het niet goed met Plopatou. Hij belandde enige tijd geleden in het ziekenhuis met hartproblemen en diabetes, keerde terug naar huis, maar zijn buren zagen hem zienderogen achteruit gaan. Hij haalde vanuit zijn huis nog net de supermarkt aan de Paterswoldseweg. Afgelopen vrijdag is hij overleden. Hij laat een zoon en een dochter na.

Plopatou in 1973

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Nieuws Zweedse schrijver Per Olov Enquist (85) overleden.

De Zweedse schrijver Per Olov Enquist is op 85-jarige leeftijd overleden. Dit heeft de familie van de auteur bevestigd aan de Zweedse kranten Dagens Nyheter en Aftonbladet en de Deense krant Politiken. Enquist overleed zaterdagavond na een lange ziekte.

Nieuws Dichter Jules Deelder (75) overleden

De Rotterdamse dichter Jules Deelder is vandaag op 75-jarige leeftijd overleden. Volgens zijn familie gebeurde dat na een zeer kort ziekbed. Deelders uitgever De Bezige Bij heeft het nieuws namens de familie bevestigd.

Voorbereiden op later Bij de notaris: De erfenis naar de ex?

Meneer Hendriks zat met lichtelijk paniek in zijn ogen tegenover de notaris. Hij roerde in zijn koffie en na zijn eerste slokje startte hij zijn verhaal over zijn dochter Irene: ‘Irene gaat binnenkort trouwen.’ De notaris had wel in de gaten dat een ‘gefeliciteerd’ op dit moment misschien niet de juiste reactie was. Meneer Hendriks vervolgde zijn verhaal en legde uit dat zijn vrouw en hij niet veel vertrouwen hadden in de partnerkeuze van hun dochter. ‘We worden wat ouder en zoals u weet zijn we niet onbemiddeld, we hebben niet al die jaren gewerkt om onze erfenis te zien vertrekken bij een echtscheiding’. De notaris knikte en voelde aan waar het verhaal naar toe zou gaan.

Uitvaart Bart spreekt op eenzame uitvaarten: ‘Ook al hoort niemand het, het is toch goed dat er wat gezegd wordt aan het einde van iemands leven’

Het komt maar enkele keren per jaar voor, een eenzame uitvaart. Bij eenzame uitvaarten zijn geen nabestaanden aanwezig, of is het onbekend wie de overledene is. Als voormalig stadsdichter van Groningen bedacht Bart FM Droog dat het een mooie taak zou zijn om gedichten te schrijven en voor te dragen op deze bijzondere uitvaarten. Bart: ,,Het is enorm eervol werk om te doen, iemand krijgt toch op een respectvolle manier zijn afscheid.’’

Rouw Rouwgeschenken: iemand die rouwt iets anders geven dan een bloemetje

Tien ideeën voor een kleine attentie, anders dan bloemen of een kaart, voor iemand die een dierbare verloren is. Als iemand in onze omgeving een dierbare verliest, willen we graag een steunbetuiging geven door middel van een kleine attentie. Vaak kiezen we voor een bos bloemen of een kaart. Maar waar heeft diegene echt behoefte aan en […]

herinerhen
Rouw Mensenlinq introduceert herinnerHen

Iedereen heeft een verhaal, het verhaal van zijn of haar leven. Wanneer dat leven stopt, blijven de herinneringen achter. Om de herinneringen levend te houden en een ode te brengen aan het leven van je overleden dierbare, is er nu herinnerHen

In memoriam Nel Wagenaar ging dansend het leven uit

Een statige, deftige dame, kranig en open-minded. Nel Wagenaar-Veenman, die op 2 april op 96-jarige leeftijd overleed, ging nooit de deur uit zonder hoge hakken, een nette blouse, lange rok, ketting om en altijd een hoed op. Ruim zestig jaar woonde ze in Balk, maar op haar 87ste verhuisde ze naar Amsterdam, waar ze een tweede ‘jeugd’ beleefde.

Voorbereiden op later Onontkoombaar verdriet

Tweede paasdag, zeven uur in de avond. Voor het eerst in 4 weken heb ik een dag waarin ik voor mijn gevoel niet achter mijn agenda aan hol. Afgelopen weken stonden in het teken van de crisis. Twee gelijke crisisteams gevormd die om en om 24 uur verantwoordelijk zijn voor WZH, ook in het weekend. Alle locatie- en stafmanagers bijeen geroepen om te bespreken hoe we deze crisis het hoofd wilden gaan bieden. Roosters aanpassen, mensen vrij spelen voor als het echt spannend wordt. Een opvangteam organiseren om personeel op te vangen en psychische bijstand te verlenen. Voldoende mondkapjes, handschoenen en schorten bij WZH zien te krijgen. Voor alle mensen die administratieve en kantoorfuncties vervullen een thuiswerkplek organiseren. Nieuwe maatregelen en richtlijnen van het RIVM en de overheid opvolgen. De moeilijkste en pijnlijkste daarvan is wat mij betreft dat we familie de toegang tot hun dierbaren in de WZH locaties moeten ontzeggen. Brieven opstellen voor personeel, bewoners en familie over wat WZH allemaal doet en moet doen naar aanleiding van Corona en wat dat voor hen gaat betekenen.