Door: Team Mensenlinq in Uitvaart

‘Vergeten urnen’ Reestborgh staan te verstoffen in speciale kamer

Meppel - ‘Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering’. Deze tekst van Salvador Dali siert de muur boven de toegangsklep naar de verbrandingsoven van yardenhuis Reestborgh aan de Zomerdijk.

Zo’n zin biedt troost aan de nabestaanden die zelf aanwezig zijn als de kist in de oven wordt geschoven. Soms vervagen herinneringen echter snel en ‘vergeten’ de nabestaanden de asbus op te halen. Geen verstrooiing of een mooie urn, maar een plek op een plank in een speciale ruimte is dan het lot.

In de speciale kamer in het yardenhuis wachten honderden asbussen totdat de rechthebbenden ze komen ophalen. De oudste bus dateert van 1995. De as is van een vrouw. Zij was getrouwd, zo blijkt uit haar naam. Maar nooit nam iemand de moeite haar as op te halen. Kan eenzaamheid zo groot zijn dat zelfs na je dood niemand meer naar je omkijkt? Raymond de Kock, locatiemanager van Reestborgh en Zevenberg in Fluitenberg: „Het gaat om tientallen urnen die na de wettelijke wachttijd van een maand niet worden opgehaald.”

Keuzes

In verreweg de meeste gevallen wordt de as binnen zes maanden opgehaald. In die periode kunnen, als de wens van de overledene niet duidelijk was, de nabestaanden in alle rust overleggen wat zij met de as doen. De Kock: „Er ontstaan wel eens problemen. Bijvoorbeeld dat de familie het niet eens wordt. Er zijn veel keuzemogelijkheden. De as in een urn doen en mee naar huis nemen of plaatsen in het columbarium. De as verstrooien kan ook. Hier is een strooiveld, maar mensen kunnen er ook voor kiezen de as te verstrooien op een bijzondere plaats. Als de nabestaanden er onderling niet uitkomen, proberen wij een bemiddelende rol te spelen. Vaak lukt dat wel, maar soms ook niet. Dat zijn trieste situaties. Het gebeurt zelfs wel dat de rechter er aan te pas moet komen.”

Vergeten

Soms is er geen sprake van ruzie onder de nabestaanden. Het is dan onduidelijk waarom niemand de as ophaalt. „Het lijkt dan wel of ze het helemaal zijn vergeten. Je houdt het niet voor mogelijk, maar het gebeurt.” In die gevallen probeert het team van De Kock de rechthebbende op te sporen. De rechthebbende is degene die de formulieren heeft getekend.

„Dat is ook degene aan wie wij de as mogen meegeven. Aan niemand anders. Daarom is het goed dat nabestaanden, ook al zitten zij vol in hun emotie nadat iemand is overleden, goed nadenken wie zij de formulieren laten tekenen. Het gaat om meer dan een handtekening. De ondertekenaar wordt daarmee ‘rechthebbende’ en kan veel beslissingen nemen. Hij of zij mag de as ophalen, ook zonder dat de anderen daarvan op de hoogte zijn. Als wij ervan weten dat de nabestaanden het onderling oneens zijn, kunnen wij weigeren de as mee te geven. Maar als wij het niet weten, dan geven wij de as mee aan de rechthebbende nadat hij of zij zich heeft geïdentificeerd.”

Op protocol

Het niet ophalen van de as, kost geld. Yarden brengt na de eerste zes maanden een bedrag van 120 euro per jaar in rekening. Blijkbaar brengt zelfs zo’n jaarlijkse betaling niet in alle gevallen mensen ertoe de as van hun ooit dierbare op te halen. „Het kan ook zijn dat de rechthebbende ver weg woont en geen tijd heeft om de reis hierheen te maken en het eigenlijk wel goed vindt. Wij blijven altijd proberen contact te houden om zo toch tot een oplossing te komen.”

Het komt voor dat de nabestaanden de as niet ophalen en ook weigeren de jaarlijkse 120 euro te betalen. „De asbus zetten wij dan ‘op protocol’ en voordat we de as meegeven, zal de rechthebbende de openstaande rekening moeten betalen. Maar eerlijk gezegd, gaat het ons niet zozeer om dat geld. Wij willen vooral tot een oplossing komen.”

Respectvol

Yarden is wettelijk verplicht de as tien jaar te bewaren. Daarna mag de asbestemming door het crematorium zelf worden bepaald. Verstrooien op het speciale veld is dan de meest voor de hand liggende oplossing. Toch gebeurt dat niet altijd. De Kock: „Er staan asbussen al veel langer. Verstrooien kan altijd nog, denk ik dan. Zolang er ruimte is en ze niet in de weg staan, bewaren wij de as. Het kan altijd gebeuren dat iemand zich bedenkt en alsnog de as op wil halen. Ik vind het dan mooi en respectvol dat wij die wens dan nog kunnen vervullen.”

Dit artikel is geplaatst in de Meppeler Courant op 01-01-2020

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

In memoriam Robbin Tingen kwam om na de training van Asser Boys: een jongen die keek met zijn hart

Robbin Tingen zou vandaag 20 jaar worden. Zou, want Robbin is een van twee jongens die vorig jaar september in Assen omkwam na de training van Asser Boys.

Uitvaart ‘Er zijn weer 100 mensen welkom bij een uitvaart’

Flexibel zijn in coronaperiode door nieuwe regels uitvaart. Bijna elke dag krijgen uitvaartondernemers in deze coronaperiode te maken met wijzigingen en veranderingen in de regelgeving als het gaat om de organisatie van uitvaarten. „We krijgen te maken met een overvloed aan updates vanuit de overheid of crematoria”, zegt zelfstandig uitvaartondernemer Eddie van Marum uit Niekerk. […]

Nieuws Oprichter Radio Caroline, Ronan O’Rahilly, overleden

De oprichter van piratenzender Radio Caroline, Ronan O’Rahilly, is op 79-jarige leeftijd overleden. Dat maakte de zender zelf bekend op Twitter.

Achter de deuren van de dood De afscheidsfotografe

Er hangt een zweem van mysterie en onbekendheid rondom het werken in de uitvaartbranche. Alles rondom de dood is sowieso voor veel mensen een lastig onderwerp, laat staan als je er je beroep van hebt gemaakt. Wat beweegt iemand om het laatste afscheid van een persoon als werkterrein te hebben? Wat houdt het vak in? […]

Nieuws Jonge voetballer Atalanta overlijdt aan hersenbloeding

Andrea Rinaldi, een 19-jarige middenvelder van de Italiaanse voetbalclub Atalanta Bergamo, is maandag aan de gevolgen van een hersenbloeding overleden. Dat heeft Atalanta gemeld.

Coaching Ik moet afscheid nemen van mijn ouders, maar ook van mijn kindertijd

Tegenover me zit een mooie, ingetogen vrouw, pratend met zachte stem in weloverwogen woorden. Haar vader is overleden, maar dat is niet de reden waarom ze komt. ‘Tuurlijk weet ik dat mijn kindertijd ver achter me ligt. En dat ik geen last meer hoef te hebben van mijn dominante vader en mijn afwezige moeder. Maar toch kom er ik elke keer weer op terug, merk ik dat ik er wel last van heb en dat ik in alles zo reageer als mijn ouders dat gewenst zouden hebben.’

Bijzondere urnen
Rouw Vijf bijzondere urnen die inspelen op specifieke wensen

Veel mensen hechten waarde aan een afscheid die past bij de overledene. Een afscheid zoals hij of zij het had gewild. Een urn kan hierbij een belangrijke roll spelen. Er zijn veel soorten urnen, in allerlei soorten en maten. Maar sommige urnen springen eruit, omdat ze wel heel opvallende en specifieke eigenschappen hebben. Wij zetten […]

Nieuws Verzetsstrijder Ernst Sillem, laatste overlever Elzas-kamp, overleden

Verzetsstrijder Ernst Sillem is op 97-jarige leeftijd overleden. Hij was de laatste Nederlandse overlevende van het concentratiekamp Natzweiler-Struthof in de Franse Elzas, in de Tweede Wereldoorlog bezet gebied.

Sillem ging samen met goede vriend Jaap van Mesdag in het verzet toen Nederland werd binnengevallen. Aanvankelijk richtten de twee zich op het stelen van munitie en het kalken van anti-Duitse leuzen, maar in 1942 besloten ze zich te voegen bij het Britse leger en de Noordzee per kano over te steken. Onderweg werden de verzetslieden onderschept door een Duits oorlogsschip.

In 1943 werden Sillem en Van Mesdag op transport gesteld naar het kamp Natzweiler-Struthof, dat werd aangewezen als Nacht und Nebel-kamp. Het doel van deze NN-kampen was om verzetsmensen te laten sterven na een lang en zwaar gevangenisregime. De familie zou nooit van het overlijden op de hoogte mogen worden gesteld. In dit kamp werden ruim 54.000 gevangenen vastgehouden, onder wie ongeveer 600 Nederlanders.

Vanwege de naderende bevrijding door de geallieerden werd Sillem in 1944 op transport gesteld naar Dachau. Na de bevrijding van dat kamp duurde het nog een maand voordat Nederland de politieke gevangenen repatrieerde.

Positief ingesteld mens
In zijn latere leven zette Sillem zich in voor de bestrijding van honger en richtte hij in Frankrijk een voedselbank op. Sinds 2009 was hij voorzitter van de belangenbehartiger van oud-gevangenen van Natzweiler-Struthof en hun families. Ook ging hij jaarlijks met jongeren op een herdenkingsreis naar het kamp.

In een memorandum van de Natzweiler Struthof Vriendenkring wordt Sillem een blijmoedig en positief ingesteld mens genoemd. Zelf omschreef hij zijn levensvisie als volgt: “Het is net of je telkens weer voor een of andere overgang of proefwerk staat waar je je doorheen moet worstelen. En als je het gedaan hebt, heb je vakantie en dan begint het weer opnieuw.”