Door: Team Mensenlinq in In memoriam

Sipke Beetstra maakt eeuw vol op karakter

Vele verslaggevers hebben in de loop der tijd in zijn kamertje vol trofeeën gestaan, gewillig meeschrijvend met een sterk verhaal uit de lange levensgeschiedenis van Sipke Beetstra uit Joure. Tientallen vaantjes aan de muur, planken vol bekers en medailles. Hij won ze met schaatswedstrijden, het seinemeanen (Beetstra was meervoudig Fries kampioen)en met het fokken van konijnen.

Er lag veel eremetaal uit de oorlog en een Elfstedenbrevet – de grote beloning voor hen die de Elfstedentocht te voet, op de schaats én op de fiets volbrengen. Beetstra liep de Slachtemarathon meermaals. Dat alleen is al een prestatie, maar hij was ook iedere keer de oudste deelnemer. In 2012 volbracht hij als 92-jarige de 42 kilometer lange wandeltocht over de oude dijk.

De Tweede Wereldoorlog was een verhaal apart. In mei 1940 zat de jonge soldaat Beetstra in een schuttersputje in Coevorden om de Duitsers zo lang mogelijk tegen te houden. Vier geweren en een wrakke mitrailleur, daar moesten ze zich mee verdedigen, vertelde hij de krant.

Beetstra kreeg er een Bronzen Kruis voor, de koninklijke onderscheiding voor dapperheid tegen de vijand. In mei van dit jaar onthulde de veteraan een nieuw monument bij de brug in Coevorden. Hij was aangedaan.

Scherpe herinneringen

De boerenzoon van de Skûtmakkerspôle onder Terkaple, geboren in 1919, was in zijn werkzame leven rijkslandbouwvoorlichter.

Of het ging om de gebeurtenissen in de oorlog, over zijn drie Elfstedentochten (in 1942 werd hij vierde) of over de kwaliteit van het ijs in de tijd dat Friesland nog strenge winters kende: Beetstra deelde graag zijn scherpe herinneringen, kennis of diepere inzichten met ons, van het Friese journaille.

Zeker, hij was een smoute prater. Een verslaggever kwam altijd wel met een pakkend verhaal in het schrijfblok terug op de redactie van krant of omroep.

Wie zo oud wordt als Beetstra, moet een lange weg alleen afleggen. In 2011 overleed zijn lieve vrouw Swopkje, met wie hij twee kinderen kreeg. Het groepje krijgsmakkers dat op de herdenkingen in Coevorden bijeenkwam, dunde ieder jaar uit. Beetstra, in 2008: ,,Sa lang as ik sûn bin, gean ik dy kant op. Meastens belje we yn april mei elkoar om te sjen wa’t der noch binne en wa’t noch mei kin.’’

Gedrevenheid

Hij verkeerde graag in zijn eigen gezelschap. Zijn lange wandelingen – elke dag een uur, ook toen-ie tegen de honderd liep – maakte hij alleen, dat was juist het mooie aan de sport. Voor de Slachtemarathon in 2008: ,,Jo dogge de kunde ûnderweis op. Dan kuierje jo in skoftsje mei dy, dan wer mei in Jan. En wa is Jan dan wol?’’

Bij kuiertochten in de lente drongen de herinneringen aan mei 1940 zich vaak aan hem op.

Beetstra probeerde toen ook iets uit te leggen over zijn gedrevenheid. Over die wonderlijke drang om altijd een half wiel vóór een ander te willen fietsen, ook al is dat een teamgenoot. Met het wandelen net zo: het was altijd aanhaken en liever nog inhalen. ,,’Tink derom jonge, hâld dy yn’, sis ik wol tsjin mysels. Mar ik besykje toch altyd beet te hâlden. It is altyd derby lûke, no.’’

Met dezelfde vastberadenheid maakte hij zich op voor zijn honderdste verjaardag, op 1 oktober. Het hart verzwakte, maar hij moest en zou de eeuw volmaken. Hij verheugde zich op de aandacht, op het bezoek van burgemeester Fred Veenstra. Het was het laatste doel dat hij zichzelf stelde. Nog één prestatie te leveren. Dat slaagde. Op 29 november overleed Sipke Beetstra, honderd jaar oud.

Dit artikel is geplaatst in de Leeuwarder Courant van 6-12-2019.

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

Nieuws Verzetsstrijder Ernst Sillem, laatste overlever Elzas-kamp, overleden

Verzetsstrijder Ernst Sillem is op 97-jarige leeftijd overleden. Hij was de laatste Nederlandse overlevende van het concentratiekamp Natzweiler-Struthof in de Franse Elzas, in de Tweede Wereldoorlog bezet gebied.

Sillem ging samen met goede vriend Jaap van Mesdag in het verzet toen Nederland werd binnengevallen. Aanvankelijk richtten de twee zich op het stelen van munitie en het kalken van anti-Duitse leuzen, maar in 1942 besloten ze zich te voegen bij het Britse leger en de Noordzee per kano over te steken. Onderweg werden de verzetslieden onderschept door een Duits oorlogsschip.

In 1943 werden Sillem en Van Mesdag op transport gesteld naar het kamp Natzweiler-Struthof, dat werd aangewezen als Nacht und Nebel-kamp. Het doel van deze NN-kampen was om verzetsmensen te laten sterven na een lang en zwaar gevangenisregime. De familie zou nooit van het overlijden op de hoogte mogen worden gesteld. In dit kamp werden ruim 54.000 gevangenen vastgehouden, onder wie ongeveer 600 Nederlanders.

Vanwege de naderende bevrijding door de geallieerden werd Sillem in 1944 op transport gesteld naar Dachau. Na de bevrijding van dat kamp duurde het nog een maand voordat Nederland de politieke gevangenen repatrieerde.

Positief ingesteld mens
In zijn latere leven zette Sillem zich in voor de bestrijding van honger en richtte hij in Frankrijk een voedselbank op. Sinds 2009 was hij voorzitter van de belangenbehartiger van oud-gevangenen van Natzweiler-Struthof en hun families. Ook ging hij jaarlijks met jongeren op een herdenkingsreis naar het kamp.

In een memorandum van de Natzweiler Struthof Vriendenkring wordt Sillem een blijmoedig en positief ingesteld mens genoemd. Zelf omschreef hij zijn levensvisie als volgt: “Het is net of je telkens weer voor een of andere overgang of proefwerk staat waar je je doorheen moet worstelen. En als je het gedaan hebt, heb je vakantie en dan begint het weer opnieuw.”

herinerhen
HerinnerHen Janet Clara Kooi-Volbeda

In de bloementuin van Janet bloeiden vier anemonen.
“Kijk”, zei ze, “deze bloemen zijn voor mij het symbool van liefde voor mijn vier dochters: Miriam, Miranda, Fenna en Ingres”.

Nieuws Coronaheld ’Captain Tom’ (100) overleden

De Britse oorlogsveteraan Tom Moore (100), wereldberoemd door zijn corona-inzamelingsactie, is gestorven na een coronabesmetting. Hij was onlangs opgenomen in het ziekenhuis. Moore had volgens familie de afgelopen weken een longontsteking. Daarom was hij nog niet gevaccineerd tegen Covid-19. De Britse koningin Elizabeth condoleerde de familie in een persoonlijke boodschap. De Britse premier Johnson noemde […]

Nieuws Echtgenote van Nederlandse ambassadeur in Beiroet overleden als gevolg van explosie

De vrouw van de Nederlandse ambassadeur in Libanon is overleden. Ze is bezweken aan de verwondingen die ze opliep bij de zware explosie in Beiroet. Dat heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken bekendgemaakt. Hedwig Waltmans-Molier was 55 jaar. Waltmans-Molier werkte voor het ministerie van Buitenlandse Zaken, op de personeelsafdeling. Ze zat afwisselend in Den Haag […]

Uitvaart Meer gemeentelijke uitvaarten in Nederland

‘Er was alleen een orchidee te vinden in het huis van de overledene’ Steeds vaker komt het in Nederland voor dat mensen overlijden die niet of onvoldoende zijn verzekerd. Als er verder niemand is die de uitvaart financieel kan dragen komt de gemeente in beeld, die in het kader op de Wet van de Lijkbezorging […]

Coaching Afweerpatronen om de pijn van verlies te dragen.

Ze stormt druk en zenuwachtig het kantoor binnen. Als ik haar vraag hoe gaat roept ze: “Goed!” En vervolgens een grote zucht. “Heb je last van de warmte?” vraag ik. “Nee” zegt ze, druk met haar armen zwaaiend. “Mijn tweelingzus is overleden. De tweeling Ik kijk haar aan. “Wat verschrikkelijk voor je, waarom ben je […]

In memoriam Vier het leven, dat was Fred Ootjers

Fred Ootjers stond op 4 december 2019 op en mis was het. Een gescheurde aorta, niet op één plek, op meerdere plaatsen in het lichaam. Dat wisten hij en zijn vrouw Miriam op dat moment niet. Ze hadden wel meteen door dat er iets ernstigs was. Een paar uur later in het ziekenhuis kwam de mededeling dat de specialisten niks meer voor hem konden doen.

Voorbereiden op later Voor altijd rust op natuurbegraafplaats Reiderwolde

Al weer bijna tien jaar is het mogelijk om begraven te worden op natuurbegraafplaats Reiderwolde in de gemeente Oldambt in Oost- Groningen, ten oosten van de Blauwe Stad. De initiatiefnemers hebben zich er voor ingezet om van 200 hectare landbouwgrond een florerend gevarieerd natuurgebied met een natuurbegraafplaats te maken. „Het is een enorme klus geweest”, zegt Trudy de Weerd, één van de initiattiefnemers en woordvoerder van natuurbegraafplaats Reiderwolde. „Maar we zijn erg tevreden over het resultaat. Het is een prachtige natuurbegraafplaats geworden in een gebied dat voor iedereen toegankelijk is. Al weer een paar honderd overledenen hebben er een laatste rustplaats gevonden”, zegt ze.