Door: Team Mensenlinq in In memoriam

Jannes Berghuis, de lieve jongen die zomaar viel

Jannes Berghuis bezat een hele batterij notitieboekjes.

Daarin schreef hij, in een net, cursief handschrift. Over wat hij meemaakte op zijn reizen. Over hoe je kon zien of een vis ziek was of gezond. Over wat hij wilde worden na zijn studie. Over wie hij wilde worden. Niet iemand die hele dagen in een laboratorium slijt, zo ver was hij in elk geval. Nee, hij wilde betekenis hebben. De wereld een beetje beter en mooier maken.

Jannes kwam ter wereld als jongste zoon van Willem Berghuis en Claudia Wiese. In Zuidlaren, waar Willem en Claudia een mooi, vrijstaand huis-met-tuin hadden gekocht, met de vooruitziende blik op opgroeiende kinderen die zich dan lekker buiten zouden kunnen uitleven.

Alles samen met z’n zus

Dat deden ze, de kinderen Berghuis, Jannes en zijn grote zus Minke. Ze bouwden hutten en sprongen slootje. Allebei gingen ze op hun zevende op scouting, Minke eerst, Jannes volgde haar een paar jaar later.

Sowieso wilde hij als klein jongetje alles samen met z’n zus doen. Op familiebezoek verwonderden ooms en tantes zich over de twee, hoe voorbeeldig-onafscheidelijk ze waren. Op vakantie maakten ze zelden campingvriendjes. Ze hadden elkaar.

Ze leken ook op elkaar. Allebei konden ze goed leren. Op het Maartenscollege in Haren deden ze vwo, met een voorliefde voor exacte vakken. Verschillen waren er ook. Jannes was duidelijk de extraverte van de twee, het gezelligheidsdier, dat eventuele vermoeidheid gemakkelijk vergat als er ergens een vriend of een feestje wachtte.

Soms nam hij Minke mee uit feesten. Dan stond ze met open mond te kijken hoe haar kleine broertje in één of andere kroeg achter de bar sprong en gasten begon te bedienen, net zolang tot iemand in de gaten kreeg dat hij daar helemaal niet hoorde. En dan sprong hij er breed lachend weer achter vandaan.

Een grapjas, een lefgozer én een lieverd

Tegelijk bleef hij een lieve jongen. Niet zozeer meer schattig en klein – boven z’n grote zus was hij wel een kop uitgegroeid – maar zorgzaam. Jannes kookte graag voor zijn familie, voerde ellenlange gesprekken met Minke via Skype, stuurde haar berichtjes als ze er laat op uit was: laat je me weten als je veilig thuis bent?

Een grapjas, een lefgozer, én een lieverd. De combinatie maakte hem, natuurlijk, mateloos populair. De meisjes op het Maartenscollege, waar hij na zijn eindexamen terugkeerde voor een bijbaan als technisch onderwijsassistent, waren zo gek op ‘m dat ze zich ineens in groteren getale dan ooit aanmeldden voor de scheikundepractica die hij begeleidde.

Toch had hij nooit vriendinnetjes. Hij was het type niet om aandacht te exploiteren. Geen flirt, niet van de losse flodders. Banden met anderen moesten het diepe in, echt zijn, ergens over gaan, of anders hoefde het voor hem niet.

Vraag het z’n vrienden, waarvan hij er zoveel had. Scouts, huisgenoten, klasgenoten, de groep van school waarmee hij in 2015 een reis naar Cambodja maakte voor een project over de textielindustrie: hij liet geen band verwateren, verloor niemand uit het oog. Als Jannes een keer je vriend was, dan raakte je ‘m niet meer kwijt.

En wat nu hierna?

Jannes ging aan de RUG biomedische wetenschappen studeren, vooral omdat hij op school veel plezier gehad had in biologie, en biomedische wetenschappen zou daar wel op lijken. Dat viel een beetje anders uit dan verwacht. Tegen het einde van zijn bachelorfase was Jannes erg bezig met: en wat nu hierna?

Af en toe bezocht hij bedrijven om vast informatie in te winnen, bezoeken waarvan hij zorgvuldig verslag deed in zijn opschrijfboekjes. Pluspunten, minpunten, losse gedachten.

Het milieu, daar kwamen zijn overpeinzingen vaak bij terug. Klimaat en natuur gingen hem aan het hart, nog meer na een semester studeren in Noorwegen, waar hij zo vaak hij kon naar buiten ging: vissen, mountainbiken, wandelen tussen de bergen met hun witbesneeuwde toppen. Als hij daar later toch eens iets mee kon doen, het beschermen van al die imposante, kwetsbare schoonheid…

Hij stopte maar vast met vlees eten. Dat leek een goed begin. Hij is nooit verder gekomen.

Wat er precies is gebeurd, zal de familie nooit zeker weten

Op de ochtend van 24 juni werd Jannes wakker op zijn kamer in de Zwanestraat. Hij stapte z’n bed uit, schakelde z’n laptop vast aan, ging de trap op naar de badkamer. En daar zakte hij in elkaar. Hij overleed, 21 jaar oud.

Wat er precies is gebeurd, zal de familie Berghuis nooit zeker weten. Ze wilden geen autopsie, niet op dat moment. Wat Jannes fysiek geweest was, het lijf waar hij zo zorgvuldig mee om was gegaan, dat moest zo blijven zoals het was.

Wat ze wel weten is dit: Jannes’ gezicht stond niet bang of verwrongen, zoals vaak het geval is bij een hartaanval, maar volmaakt kalm, alsof hij sliep. Was het een beroerte? Een aneurysma? Wat er ook gebeurd is: het moet pijlsnel gegaan zijn, zonder pijn.

Nu is Jannes thuis, in de tuin in Zuidlaren, waar zijn urn is bijgezet. Daarvóór zijn al zijn vrienden afscheid komen nemen: van de scouting, van school, de Cambodjagroep, zijn huisgenoten. Natuurlijk, hij was populair, zijn zus en ouders wisten het wel. Maar dat Jannes het in zo’n kort leven voor elkaar gekregen had om zoveel te betekenen, voor zoveel mensen – dat wisten ze niet.

Net zomin als van de notitieboekjes. Vol gedachten, dromen en doelen, vol vastberaden plannen om later, als hij groot was, een goed mens te worden. Misschien wist hij zelf niet eens dat hij dat allang was.

Dit artikel is geplaatst in Dagblad van het Noorden op 08-12-2019.

Vond je dit een nuttig artikel? Deel het:



herinerhen
HerinnerHen Blijvend in herinnering

We willen hen die we moeten missen blijven herinneren. Met een HerinnerHen houdt u het verhaal van uw overleden dierbare levend. Mensenlinq plaatst hun verhaal en foto in een dag- of weekblad en ook op de site van Mensenlinq.

Uitvaart Cake of champagne na de uitvaart?

Cake of champagne na de uitvaart?
Wat zijn de alternatieven en trends.

In memoriam Miranda Pathuis op de bres voor school en cannabisolie

Miranda Pathuis (1971-2019) uit Nieuw-Buinen was een bijzondere vrouw. ,,Je mag om me rouwen, maar na een week of wat moet je door.’’

Uitvaart Kinderen mee naar de uitvaart? Zo betrek je ze erbij.

De dood kan ingewikkeld zijn voor (jonge) kinderen. Ze begrijpen niet goed wat ‘dood’ is en hoe ze het verlies van een dierbare moeten verwerken. Voor volwassenen is het soms lastig om met kinderen over de dood te praten. Een mooie manier om hieraan bij te dragen kan zijn door ze een rol te geven tijdens de uitvaart of ze actief te betrekken. Hoe doe je dat?  Door kinderen bij een uitvaart te betrekken, […]

Nieuws Rapper Saint Dog (44) overleden

Een van de oprichters van hiphopformatie Kottonmouth Kings is overleden. Volgens TMZ trof een vriend rapper Saint Dog aan met ernstige ademhalingsproblemen en kwamen toegesnelde hulpdiensten te laat.

In memoriam Olf Boxem: Van timmermansjongen tot uitvaartondernemer

Wanneer Olf Boxem zijn verjaardag of een ander heugelijk feit wilde vieren, liet hij kaarten drukken om zijn vrienden en familie uit te nodigen. ‘Olf jarig’ stond er op, met natuurlijk de datum en locatie van het feest, maar ook met een gezegde of een gedichtje er bij met een wijze levensles. Het was Olf ten voeten uit. Hij vond dat je het leven intensief moest vieren, was begaan met anderen en hij was gul.

Geen categorie Niet naar de uitvaart van je broer of oma? Je bent alleen nog welkom als je eerstegraads bloedverwant of aanverwant bent

Alleen eerstegraads bloed- en aanverwanten mogen nog een uitvaart bijwonen, zo luidt het dringende advies van koepelorganisaties voor uitvaartondernemingen.

Rouw Het leven kan zomaar anders gaan.

Pasen viel dat jaar begin april. Je voelde de kracht van de zon toenemen in de frisse lucht van de lente. Het gezin van vijf (vader, moeder en drie kinderen) had de feestdagen doorgebracht met de familie. Het was gezellig geweest.

Voorbereiden op later Borstkanker: ’Krijg ik mijn doodvonnis, of is er nog hoop?

Borstkanker lijkt met glamour omgeven. Het is een doffe ellende, weet Meintje Haringsma. Ze kreeg borstkanker en deelde haar verhaal op internet. Ze begrijpt er helemaal niets van. Hoe kan iemand als Sylvie Meis toch op levensgrote billboards in niemendalletjes schitteren, terwijl zij vanwege een pijnlijk litteken alleen een sportbeha verdraagt? ,,Ik snap het niet zo goed’’, merkt Meintje Haringsma uit Lemmer eufemistisch op.

Voorbereiden op later ‘Nog één keer FC-Groningen zien spelen’

Rustig sterven na vervullen van laatste wens Door Elles van Wees Nog één keer naar zijn favoriete voetbalclub FC- Groningen. Dat was de laatste wens van een veertig- jarige man die op sterven lag in het Universitair Medisch Centrum in Groningen (UMCG) in Groningen. Het was een verzoek waar Kees Veldboer oprichter van Stichting Ambulance […]